Çok çok uzun zamandır yazmıyordum buraya.
Sanırım depresif ruh halinden bi miktar kurtulduğum için olsa gerek. Noktalı insanları bir kenara koyup umursamazlığın ipekten zırhını giydim. Artık kişileştirilmiş bir durumda değil duygusal gereksinimlerim. Artık bana hem çok yakın hem de çok uzak olmasını istemiyorum kimsenin. İçinde belirsizlik olan her türlü ilişkiden lara croft edasında iki salto üç burguyla kaçacağım. **diyorum ama...?***
An itibariyle kafamı karıştıran, zihnimi aşırı derecede oyalayan tek şey geleceğim. Gerçi bu sefer de herşeyi ertelemeye ve bomboş bir insan olmaya doğru ilerliyorum. Üşengeçliğin had safhasındayım. Yine daha önce bahsettiğim beklenti zamanlarından keyif alıyorum, ancak dev bir boşluğun içinde yüzdüğüm için bu keyiften büyük pişmanlık duyuyorum zaman zaman. Bekaretini kaybeden "tesettür" genç kızlarınki gibi bir pişmanlık bu. Durmadan "babamı dinlemeliydim, o her zaman haklı çıkar" diyecek kadar olgun, ama dediklerimi ortaya koyamayacak kadar cesaretten yoksun ve çocuk kafalıyım sanırım.
Neyse...
Ay başında iş güç sahibi insan olacağım tekrar. Biraz sıkılacağım ama sanırım iyi de gelecek.
Bu seferki de kısa olsun böylecene
(C) (U) (N)ext (T)uesday
...Transformers'a da gidemedim zaten...
Fon müziği; Aereogramme, Red sparowes
Tuesday, July 17, 2007
Sunday, April 8, 2007
<< Life
Bilinçsizlik ne kadar da mutluluk verici. Karar verirken fazla düşünmeye gerek kalmıyor, ilk aklına geleni söyleyiveriyorsun. Bakarken açıları umursamayan insanlardan biri olmak, herkesten biri olmak. Dikkat ediyorum da, herkes ne kadar iyi koruyor kendini. Hakettikleri suçlamaları yapıcı bile olsalar ne kadar umarsızca karşı saldırıya dönüştürebiliyorlar. Bir dakika bile durup düşünmeye gerek duymadan dakikalarca saldırabiliyorlar kesintisiz. Hazır cevap olmakla övünülür bir de. "Ooo Hede çok hazır cevap çocuktur ya, çok zekidir. Lafını karşısındakinin ağzına geri sokar" Haklıya ve haksıza ne oluyor acaba? Hiç düşünüyorlar mı acaba karşıdaki kişi ya doğruyu söylüyorsa diye. Tabii, doğru ya, iki lafı bir araya getiremedikten sonra doğruyu söylemeye çalışmışsın neye yazar. Yaşamaya bile hakkın yok senin. Sus, otur köşende yeni metin belgesi(24)'e yaz. Belki birileri öyle anlar seni.
+
Bundan tam bir hafta önceydi. En sevdiğim arkadaşlarımdan birine "Haftaya bayağı eğleneceğim programa bakılırsa, bu kadar çok güzel zamanı birden yaşayamam kesin pürüzler çıkar hatta berbat olur haftam biliyorum ben, ama keşke öyle olmasa. Hiçbir şey düşünmeyeceğim mutlu mesut tek bir hafta geçsin lütfen ya." şeklinde ağlak bir şekilde isyan ediyordum. O da "Bak öyle dersen olur asıl, hadi çok güzel bi hafta geççek filmler falan da var oh mis :Q" şeklinde beni teselli etmeye çalışıyordu. Bir hafta bir şekilde geçti. Yaşadığım en berbat haftalardan biriydi. Bir zamanlar insanlarla ilişkilerimin iyi olduğuna inanan ben, bu inancın son kalıntılarını da yitirdim.
Ama neyse ya...
Dur bakalım önümüzdeki hafta vizeler var onlar iyi geçer, izmit iyi gelir belki, hem gelince de dövme yaptırırım
kenara koyduğum parayla. Sıkıntısız güzel bi hafta geçer ya.
Y.rrak geçer.
Aereogramme çalıyodu. Yazı bitti Living Backwards başladı.
+
Bundan tam bir hafta önceydi. En sevdiğim arkadaşlarımdan birine "Haftaya bayağı eğleneceğim programa bakılırsa, bu kadar çok güzel zamanı birden yaşayamam kesin pürüzler çıkar hatta berbat olur haftam biliyorum ben, ama keşke öyle olmasa. Hiçbir şey düşünmeyeceğim mutlu mesut tek bir hafta geçsin lütfen ya." şeklinde ağlak bir şekilde isyan ediyordum. O da "Bak öyle dersen olur asıl, hadi çok güzel bi hafta geççek filmler falan da var oh mis :Q" şeklinde beni teselli etmeye çalışıyordu. Bir hafta bir şekilde geçti. Yaşadığım en berbat haftalardan biriydi. Bir zamanlar insanlarla ilişkilerimin iyi olduğuna inanan ben, bu inancın son kalıntılarını da yitirdim.
Ama neyse ya...
Dur bakalım önümüzdeki hafta vizeler var onlar iyi geçer, izmit iyi gelir belki, hem gelince de dövme yaptırırım
kenara koyduğum parayla. Sıkıntısız güzel bi hafta geçer ya.
Y.rrak geçer.
Aereogramme çalıyodu. Yazı bitti Living Backwards başladı.
Saturday, March 10, 2007
Kurbağa
Nasıl mutlu olunur?
Bu sorunun cevabından pek de emin değilim. Küçük ve anlık mutlulukları bildim hep. Güzelliklerini daha sonra sıkıntıya bırakan acıtatlı anıları. Sadece tecrübesizliğim olmasını ümit ettiğim bir durum. Ancak mutsuzluğun getirdiklerini biliyorum. Daha vakıfım bunlara, daha çok gördüm, belki tecrübe ettim. En güçlü mutsuzluk, umutsuzluğun getirdiği mutsuzluk buna eminim. Ağır ağır işleyen, hiç birşey hissettirmeden bir zehir gibi yayılan umutsuzluğun acısı. Tıpkı zamanın kalleşliğiyle ölen umutların hüznünün yoğurulduğu kabın içindeki yavaş yavaş ısınan suya koyulan kurbağanın öldüğünü fark etmemesi gibi trajik bir süreç. Peki bu umutsuzluğu yaratan etmenler neler acaba? Niçin o zavallı kurbağa, güzel doğal ortamından kopup kahrolası beherin içine girdi? Birkaç şey geliyor aklıma şöyle bir düşününce; ilk önce eksik hissiyatlar var tabii ki. Sevilme eksikliği, dinlenme eksikliği, önemsenme eksikliği. Bunlar direkt olarak moralin umutlara olan bağlarını baltalar ve zayıflatır. Üstüne üstlük bu eksikliklerin tek bir tanesi bile diğer sıkıntıları ortaya çıkarmaya yeter. Ve böylece baltalar daha hızlı çalışır. Vuruşlar hızlandıkça, yorgun düşersin. Karşı koyma güdün körelir, yaşam için savaşmaktan bıkarsın, sonun daha çabuk gelmesini beklersin.
Bununla birlikte tabii ki gelecek kaygıları var. Her genç insanın sahip olduğu, hırslı olmayanların gözünü aşırı derecede korkutan bir sorun. Hayatta risk alamakta güçlük çekenleri, sadece düşünmesi bile acı verici olduğundan o lanet kaba bir bohça gibi fırlatan beyinde gezinen katil köpekbalıkları. En ufak mutlu anın köşesinde bile aldıklarında umutsuzluğun kokusunu, büyük bir hızla kabus gibi çökerler. Riskin bütün pozitif yanlarını lime lime edip yutar, geriye sadece nefret edilesi negatif tarafları bırakırlar. Cesaret edemezsin risk almaya. Tekdüze hayata geri dönersin. Kabın içinde yavaş yavaş kaynamaya, acı sonu görmezden gelmeye...
İşin en trajik yanına geldim şimdi. Bu kurbağa, her zaman en iyi kalpli ve en saf insanlardan biridir. Hep karşısındakileri düşünen, onursuzca işler yapmayan, cesareti; saflığı sömürülerek ve iyi niyeti kullanılarak kırılmış insanlar.
Bir sinema klişesi kullanacağım son olarak. Ama biraz değiştirerek.
İyiler hep kaybeder...
*filthy note: Evet. Yine karanlık bir yazı oldu farkındayım. Çok sevdiğim bir arkadaşımın konuşmasından etkilendiğim için yazdım açıkçası. Aslnda gayet sonunu tatlıya bağlamayı da düşünüyordum ama, içimde hiç bir mutluluk kalıntısı olmadığından dolayı şuan bunu yapamadım. Kusura bakmayın. Ama en azından, şuanda dinlediğim umut dolu bir şarkıyı paylaşayım. Yazabileceğim her türlü güzel şeyi en kısa ve en güzel şekilde açıklayan bir şarkıyı...
We've all got problems
Don't let them get to you
And when you're feeling down
There's only one thing to do
Dream away, don't wait for the night...
-Annihilator - Sounds Good To Me (1993)
Bu sorunun cevabından pek de emin değilim. Küçük ve anlık mutlulukları bildim hep. Güzelliklerini daha sonra sıkıntıya bırakan acıtatlı anıları. Sadece tecrübesizliğim olmasını ümit ettiğim bir durum. Ancak mutsuzluğun getirdiklerini biliyorum. Daha vakıfım bunlara, daha çok gördüm, belki tecrübe ettim. En güçlü mutsuzluk, umutsuzluğun getirdiği mutsuzluk buna eminim. Ağır ağır işleyen, hiç birşey hissettirmeden bir zehir gibi yayılan umutsuzluğun acısı. Tıpkı zamanın kalleşliğiyle ölen umutların hüznünün yoğurulduğu kabın içindeki yavaş yavaş ısınan suya koyulan kurbağanın öldüğünü fark etmemesi gibi trajik bir süreç. Peki bu umutsuzluğu yaratan etmenler neler acaba? Niçin o zavallı kurbağa, güzel doğal ortamından kopup kahrolası beherin içine girdi? Birkaç şey geliyor aklıma şöyle bir düşününce; ilk önce eksik hissiyatlar var tabii ki. Sevilme eksikliği, dinlenme eksikliği, önemsenme eksikliği. Bunlar direkt olarak moralin umutlara olan bağlarını baltalar ve zayıflatır. Üstüne üstlük bu eksikliklerin tek bir tanesi bile diğer sıkıntıları ortaya çıkarmaya yeter. Ve böylece baltalar daha hızlı çalışır. Vuruşlar hızlandıkça, yorgun düşersin. Karşı koyma güdün körelir, yaşam için savaşmaktan bıkarsın, sonun daha çabuk gelmesini beklersin.
Bununla birlikte tabii ki gelecek kaygıları var. Her genç insanın sahip olduğu, hırslı olmayanların gözünü aşırı derecede korkutan bir sorun. Hayatta risk alamakta güçlük çekenleri, sadece düşünmesi bile acı verici olduğundan o lanet kaba bir bohça gibi fırlatan beyinde gezinen katil köpekbalıkları. En ufak mutlu anın köşesinde bile aldıklarında umutsuzluğun kokusunu, büyük bir hızla kabus gibi çökerler. Riskin bütün pozitif yanlarını lime lime edip yutar, geriye sadece nefret edilesi negatif tarafları bırakırlar. Cesaret edemezsin risk almaya. Tekdüze hayata geri dönersin. Kabın içinde yavaş yavaş kaynamaya, acı sonu görmezden gelmeye...
İşin en trajik yanına geldim şimdi. Bu kurbağa, her zaman en iyi kalpli ve en saf insanlardan biridir. Hep karşısındakileri düşünen, onursuzca işler yapmayan, cesareti; saflığı sömürülerek ve iyi niyeti kullanılarak kırılmış insanlar.
Bir sinema klişesi kullanacağım son olarak. Ama biraz değiştirerek.
İyiler hep kaybeder...
*filthy note: Evet. Yine karanlık bir yazı oldu farkındayım. Çok sevdiğim bir arkadaşımın konuşmasından etkilendiğim için yazdım açıkçası. Aslnda gayet sonunu tatlıya bağlamayı da düşünüyordum ama, içimde hiç bir mutluluk kalıntısı olmadığından dolayı şuan bunu yapamadım. Kusura bakmayın. Ama en azından, şuanda dinlediğim umut dolu bir şarkıyı paylaşayım. Yazabileceğim her türlü güzel şeyi en kısa ve en güzel şekilde açıklayan bir şarkıyı...
We've all got problems
Don't let them get to you
And when you're feeling down
There's only one thing to do
Dream away, don't wait for the night...
-Annihilator - Sounds Good To Me (1993)
Saturday, March 3, 2007
Dialogue With The Stars
Yok, olmuyor...
Artık insanlarla diyalog kuramıyorum sanırım. Beyin hücrelerim parmaklıklar oluşturdular herhalde kendilerine. Düşündüklerimi dışa vuramıyorum desem, yalnış olacak. Çünkü düşüncelerimi kendim de yakalayamıyorum artık. İçinde bir patlama oldu sanırım zihnimin. Herşey çok dağınık, çok karmaşık. Aradığımı bulamıyorum. Ya da ne aradığımı bilmiyorum. Hatta belki de bir şeyi aradığımı düşündüğümü anında unuttuğum için bana öyle geliyor. Tüm bunlardan dolayı da, insanlarla diyalog kuramıyorum. Diyalog kuracak konu düşünsem, hiç bir şey gelmiyor aklıma.
Bu yüzden birkaç şey düşünüyorum...
Çok mu boş bir insanım? Sorusu geliyor ilk önce aklıma. Ancak birkaç farklı açıdan düşündüğümde "hayır"ların sayısı "evet"leri geçiyor. (evet'ler de var ama bu ayrı bir düşüncenin konusu.) En derin "hayır" ise şurda yatıyor : Bunca sene her yaşadığım şeyden birşeyler çıkarıp bir ders aldığıma göre bu kadar boş bir insan olamam.
Karşımdaki insan mı çok sıkıcı? İkinci olarak düşünebileceğim teori bu. Ancak çok uzun süredir tanıdığım hatta en yakın olduğum insanlarla bile aynı sorunu yaşadığım için Bunu hiç düşünmeden eliyorum.
Bu insanlarla yeterince anlaşamıyor muyuz? şeklinde düşününce de bocalıyorum. Bu beni farklı bir soruya yöneltiyor; Eskiden anlaşabildiğim insanlarla artık anlaşamıyor muyum? bu soru ise iki önermeli bir soru grubunu doğuruyor. a) Ben sanki biraz değiştim mi? b) karşımdaki insan mı değişti acaba? ama bunları da hissiyatlarım doğrultusunda eliyorum, çünkü.
Karşımdakinin mokasenleriyle dolaşmaya çalıştığımda ise bazılarında da aynı sorunu görüyorum. Ama belki de sormaya cüret edemiyorum. Bazen, hatta genellikle ise mokasenleri giyip giymediğime emin bile olamıyorum.
Her zamanki gibi bu kadar düşünmeme rağmen bir çıkar yol bulamıyorum
Belki de fazla düşünüyorum...
Filthy Note*Çaktırmadan yine kişisel depresyonlarıma dönmüşüm. Kusura kalmasın okuyan kimse!
Bu akşam allahsızca Cult of Luna dinledim. Özellikle de The Sacrifice parçasına adadım yaşantımı neredeyse. Ama şu anda Gifts From Enola - In the Company of Others çalmakta.
Hoşçakal, görüşürz! *uwy
Artık insanlarla diyalog kuramıyorum sanırım. Beyin hücrelerim parmaklıklar oluşturdular herhalde kendilerine. Düşündüklerimi dışa vuramıyorum desem, yalnış olacak. Çünkü düşüncelerimi kendim de yakalayamıyorum artık. İçinde bir patlama oldu sanırım zihnimin. Herşey çok dağınık, çok karmaşık. Aradığımı bulamıyorum. Ya da ne aradığımı bilmiyorum. Hatta belki de bir şeyi aradığımı düşündüğümü anında unuttuğum için bana öyle geliyor. Tüm bunlardan dolayı da, insanlarla diyalog kuramıyorum. Diyalog kuracak konu düşünsem, hiç bir şey gelmiyor aklıma.
Bu yüzden birkaç şey düşünüyorum...
Çok mu boş bir insanım? Sorusu geliyor ilk önce aklıma. Ancak birkaç farklı açıdan düşündüğümde "hayır"ların sayısı "evet"leri geçiyor. (evet'ler de var ama bu ayrı bir düşüncenin konusu.) En derin "hayır" ise şurda yatıyor : Bunca sene her yaşadığım şeyden birşeyler çıkarıp bir ders aldığıma göre bu kadar boş bir insan olamam.
Karşımdaki insan mı çok sıkıcı? İkinci olarak düşünebileceğim teori bu. Ancak çok uzun süredir tanıdığım hatta en yakın olduğum insanlarla bile aynı sorunu yaşadığım için Bunu hiç düşünmeden eliyorum.
Bu insanlarla yeterince anlaşamıyor muyuz? şeklinde düşününce de bocalıyorum. Bu beni farklı bir soruya yöneltiyor; Eskiden anlaşabildiğim insanlarla artık anlaşamıyor muyum? bu soru ise iki önermeli bir soru grubunu doğuruyor. a) Ben sanki biraz değiştim mi? b) karşımdaki insan mı değişti acaba? ama bunları da hissiyatlarım doğrultusunda eliyorum, çünkü.
Karşımdakinin mokasenleriyle dolaşmaya çalıştığımda ise bazılarında da aynı sorunu görüyorum. Ama belki de sormaya cüret edemiyorum. Bazen, hatta genellikle ise mokasenleri giyip giymediğime emin bile olamıyorum.
Her zamanki gibi bu kadar düşünmeme rağmen bir çıkar yol bulamıyorum
Belki de fazla düşünüyorum...
Filthy Note*Çaktırmadan yine kişisel depresyonlarıma dönmüşüm. Kusura kalmasın okuyan kimse!
Bu akşam allahsızca Cult of Luna dinledim. Özellikle de The Sacrifice parçasına adadım yaşantımı neredeyse. Ama şu anda Gifts From Enola - In the Company of Others çalmakta.
Hoşçakal, görüşürz! *uwy
Sunday, February 25, 2007
F*simit*X
Uzun bi aradan sora tekrar yazıyorum, ama bu sefer kişisel depresyonlarım dışında bir konuya, değineceğim.
Tgrt'nin Fox tarafından satın alınması bir umut ışığı gibi gözükmüştü ilk önce. Lanet olası Türk televizyonculuğundaki klişeler ve ucuz oyunlar dışında yeni birşeyler kazandırırdı belki diye düşündürmüştü. Ama Sokakta gördüğüm birinin O'sunda koskocaman nazar boncuğu olan , bir diğerinde simit olan FOX logoları vizyonun en ufak bir şekilde bile değişmediğine bir işaretti. Az önce öğrendiğim kadarıyla çok radikal ve özgün bir yayın anlayışı benimsemiş fox, bakın programlara şöyle bir göz attığımızda neler çıkıyor karşımıza;
Varan 1,
Pınar Altuğ ve Cenk Eren’in sunacağı, Deniz Seki, Emrah ve Şenay Düdek’in jüri üyeliğini yapacağı Bir Dilek Tut, hayallerini gerçekleştirmek isteyen 8 ayrı yarışmacının 8 hafta boyunca birbiriyle rekabetlerini ortaya koyarken, aralarından biri, yarışmayı kazanıp hayallerini gerçekleştirme fırsatı bulacak.
Varan 2,
Hafta içi her gün öğle kuşağında yayınlanacak ve Pınar Altuğ’un sunacağı Sizi Böyle Alalım, klasik bir sohbet ya da mutfak programı olarak değil, bir şov programı olarak ekranlara gelecek.
Varan 3,
Asena’nın sunacağı sabah kadın programı, annelere ve kızlara birlikte hitap edecek.
Varan 4,
Tuba Ünsal, Serhan Yavaş ve Zeyno Üstünışık’ın başrollerini paylaştığı Yemin;
Bahattin Doğan ve Selma Ergeç’li Hırçın Kız;
Şafak Sezer, Bülent Polat ve Günay Karaca’yı bir araya getiren Düş Yakamdan;
Ezo Sunal, Kaan Urgancıoğlu ve Uğur Polat gibi isimlerin rol aldığı Tutsak, ekranlardaki yerli diziler arasında FOX farkıyla yerlerini alacak, Türk izleyicilerine yeni heyecanlar, yeni hüzün ve coşkular yaşatacaklar.
Ayrıca bu nadide kanalın sunacağını idda ettiği yenilikler de şunlar ;
Über Varan 1:
İnteraktif dizi!
Elif’in Günlüğü ise, program formatıyla diğer dizilerden ayrılarak, Türkiye televizyonculuğunu interaktif dizilerle tanıştıracak. Üniversite sınavlarına hazırlanan 17 yaşındaki Elif’in, hayatın akışının değişeceği bu kritik dönemde alacağı önemli kararlara, seyirciler de ekranları başından katılacak. Hafta içi her gün izleyicinin interaktif katılımıyla yayınlanacak dizinin, hafta sonunda finali yayınlanacak ve Elif için kararları izleyici verecek...
*Evet, zaten her sabah çeşitli programlarda insanların ilişkilerini yargılayıp kararlar veriyoruz. Hadi senaristlerden kurtulalım, reytingleri arttıralım aynı zamanda yağan telefonlarla sizleri zengin edelim. Çok yaratıcısınız ya?
Über Varan 2:
Belgesel Dizi?!
FOX’nin yeni yayın döneminde Türkiye’yi tanıştıracağı bir başka yenilik ise “belgesel dizi”ler olacak. Türkiye’nin ilk belgesel dizisi Bana Şans Dile’de, doğum öncesinde anne adaylarının yaşadıkları ekranlara getirilerek, “gerçek hayat” ilk kez çarpıcı bir dizi formatında izleyiciyle paylaşılmış olacak.
*Yine birilerinin "GERÇEK HAYAT"ını irdelemek üzere konulmuş konstantre reality show diyelim biz buna. Eminim ki bu gerçek hayatın içinde "Hamilelik döneminde bile eşler arasında kavgalar olabilir." mantığı da sıkıştırılarak güzel halkımızın ilgisi çekilecek ve reytingleri yükseltmenin standart yoluna gidilecektir.
Ayrıca kanalın %25'i fox sahibi Richard Mourdach, %75'i ise Ahmet Ertegün'ün mirasçılarınınmış. Kaliteli ve insanlığa yararı dokunmuş bir insan öldüğünde onun çabaları, getirdiği büyük yeniliklerin getirileri işte bu şekilde sömürülür. Bu lanet insanlığın en güzel yanlarından biri de bu, değil mi?
Her neyse...
Bizim halkın kafası ne kadar çalışıyor, ne beklentilerle televizyon izleniyor, ne kültür birikimi var ki kanallarımızda reform olsun. Koyun gibi güdülmeye alışık ve buna razı olmak bir yana bunu seviyoruz da.
Fox un O'suna da kafam girsin.
Tgrt'nin Fox tarafından satın alınması bir umut ışığı gibi gözükmüştü ilk önce. Lanet olası Türk televizyonculuğundaki klişeler ve ucuz oyunlar dışında yeni birşeyler kazandırırdı belki diye düşündürmüştü. Ama Sokakta gördüğüm birinin O'sunda koskocaman nazar boncuğu olan , bir diğerinde simit olan FOX logoları vizyonun en ufak bir şekilde bile değişmediğine bir işaretti. Az önce öğrendiğim kadarıyla çok radikal ve özgün bir yayın anlayışı benimsemiş fox, bakın programlara şöyle bir göz attığımızda neler çıkıyor karşımıza;
Varan 1,
Pınar Altuğ ve Cenk Eren’in sunacağı, Deniz Seki, Emrah ve Şenay Düdek’in jüri üyeliğini yapacağı Bir Dilek Tut, hayallerini gerçekleştirmek isteyen 8 ayrı yarışmacının 8 hafta boyunca birbiriyle rekabetlerini ortaya koyarken, aralarından biri, yarışmayı kazanıp hayallerini gerçekleştirme fırsatı bulacak.
Varan 2,
Hafta içi her gün öğle kuşağında yayınlanacak ve Pınar Altuğ’un sunacağı Sizi Böyle Alalım, klasik bir sohbet ya da mutfak programı olarak değil, bir şov programı olarak ekranlara gelecek.
Varan 3,
Asena’nın sunacağı sabah kadın programı, annelere ve kızlara birlikte hitap edecek.
Varan 4,
Tuba Ünsal, Serhan Yavaş ve Zeyno Üstünışık’ın başrollerini paylaştığı Yemin;
Bahattin Doğan ve Selma Ergeç’li Hırçın Kız;
Şafak Sezer, Bülent Polat ve Günay Karaca’yı bir araya getiren Düş Yakamdan;
Ezo Sunal, Kaan Urgancıoğlu ve Uğur Polat gibi isimlerin rol aldığı Tutsak, ekranlardaki yerli diziler arasında FOX farkıyla yerlerini alacak, Türk izleyicilerine yeni heyecanlar, yeni hüzün ve coşkular yaşatacaklar.
Ayrıca bu nadide kanalın sunacağını idda ettiği yenilikler de şunlar ;
Über Varan 1:
İnteraktif dizi!
Elif’in Günlüğü ise, program formatıyla diğer dizilerden ayrılarak, Türkiye televizyonculuğunu interaktif dizilerle tanıştıracak. Üniversite sınavlarına hazırlanan 17 yaşındaki Elif’in, hayatın akışının değişeceği bu kritik dönemde alacağı önemli kararlara, seyirciler de ekranları başından katılacak. Hafta içi her gün izleyicinin interaktif katılımıyla yayınlanacak dizinin, hafta sonunda finali yayınlanacak ve Elif için kararları izleyici verecek...
*Evet, zaten her sabah çeşitli programlarda insanların ilişkilerini yargılayıp kararlar veriyoruz. Hadi senaristlerden kurtulalım, reytingleri arttıralım aynı zamanda yağan telefonlarla sizleri zengin edelim. Çok yaratıcısınız ya?
Über Varan 2:
Belgesel Dizi?!
FOX’nin yeni yayın döneminde Türkiye’yi tanıştıracağı bir başka yenilik ise “belgesel dizi”ler olacak. Türkiye’nin ilk belgesel dizisi Bana Şans Dile’de, doğum öncesinde anne adaylarının yaşadıkları ekranlara getirilerek, “gerçek hayat” ilk kez çarpıcı bir dizi formatında izleyiciyle paylaşılmış olacak.
*Yine birilerinin "GERÇEK HAYAT"ını irdelemek üzere konulmuş konstantre reality show diyelim biz buna. Eminim ki bu gerçek hayatın içinde "Hamilelik döneminde bile eşler arasında kavgalar olabilir." mantığı da sıkıştırılarak güzel halkımızın ilgisi çekilecek ve reytingleri yükseltmenin standart yoluna gidilecektir.
Ayrıca kanalın %25'i fox sahibi Richard Mourdach, %75'i ise Ahmet Ertegün'ün mirasçılarınınmış. Kaliteli ve insanlığa yararı dokunmuş bir insan öldüğünde onun çabaları, getirdiği büyük yeniliklerin getirileri işte bu şekilde sömürülür. Bu lanet insanlığın en güzel yanlarından biri de bu, değil mi?
Her neyse...
Bizim halkın kafası ne kadar çalışıyor, ne beklentilerle televizyon izleniyor, ne kültür birikimi var ki kanallarımızda reform olsun. Koyun gibi güdülmeye alışık ve buna razı olmak bir yana bunu seviyoruz da.
Fox un O'suna da kafam girsin.
Saturday, February 10, 2007
Wake me when it's over
Dead moon rising
Bleeding dead light over the sea
I hope tonight she came for me
I hope tonight she sets me free
Memories still don't fade away.
Çok ucuz oldu. Ama gerçekten öyle.
Bleeding dead light over the sea
I hope tonight she came for me
I hope tonight she sets me free
Memories still don't fade away.
Çok ucuz oldu. Ama gerçekten öyle.
Thursday, February 1, 2007
Early Morning Ambulance
Sıkıntılarımın birer düşman haline geldiği psikopat bir karnavaldayım. Oldukça fazla yol katetmişim buraya kadar. Kaldığım yerde Save ediyor ve oyunun farklı özelliklerini görebilmek için bölümün başından load ediyorum. Giriş videosu başlıyor. İnsanlar, konuşmalar. Çok mutlu gözüküyorlar. Hep öyle olur ya, insanların mutluluğunu bozan bir Dr.Doom çıkar karşılarına. Ama bu oyunda olmuyor. Kötü ve iyi kavramı çok farklı burada. Kişiye göre değişen Alignment kavramı ilk kez denenmiş ve çok da iyi kotarılmış. Her neyse, oyuna dönüyorum.
Karakterim oyun alanına giriyor. İlerlemek için yapılacak tüm hareketleri biliyorum ancak "bu lineer bir oyun mu?" sorusu zihnimin derinlerinde çalkalanıyor. Bu sorunun cevabını bulmaya karar veriyorum ve ilk adımı atıyorum. "Evet, aynen bu adımı atmıştım" düşüncesi oluşuyor kafamda. Hemen silkeleniyor ve oynamaya devam ediyorum. çeşitli karakterlerin sorduğu sorularla karşılaşıyorum. İsteğim doğrultusunda cevapladığım için aynı cevapları veriyorum. Kendi kendime "Daha çok yol var önümde, başka şeylerde değişiklik yaparım" diyorum. Aynı cevaplar aynı yerlere getiriyor beni. Yine o kapı, yine o şişe, yine o televizyon, yine o karakter. Eğer bu oyun lineer değilse artık farklı davranmam gerektiğini biliyorum. Çünkü kaldığım yerden pek de memnun değilim aslına bakılırsa. Tam durumumdan beklenmeyecek bir hamle yapacakken kendime engel olamıyorum ve yine aynı şekilde buluyorum kendimi. Önce "Lanet olsun!" diyorum. Sonra fark ediyorum ki, bunun lineerlikle alakası yok. Gerçekten hissettiğim için yapıyorum bu hareketleri. Bu oyunu ben oynadığım sürece farklı bir son göremeyeceğim. Buruk ve hafif bir tebessümle ESC tuşuna gidiyor elim. Devamını görmeye ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Oyunu uninstall ederken gözüm aynaya kayıyor. Aptal gururu denilen ifadeyi görüyorum suratımda. Kendimden çok utanıyorum bir anlığına. Bu kadar ciddi oyunlar oynamak istemiyorum uzun bir süre daha. Eski usul bir platform oynayasım geliyor. Programlar'ı açtığımda tek seçeneğimin Pandemonium olduğunu görüp afallıyorum. Bilgisayarı kapayıp fade out oluyorum yavaş yavaş...
Cult of Luna - Dim çalıyordu biterken. Shuffledaki 68 şarkılık drone playlistte msn iletisine yazdığım şarkının tam biterken çalması...
Karakterim oyun alanına giriyor. İlerlemek için yapılacak tüm hareketleri biliyorum ancak "bu lineer bir oyun mu?" sorusu zihnimin derinlerinde çalkalanıyor. Bu sorunun cevabını bulmaya karar veriyorum ve ilk adımı atıyorum. "Evet, aynen bu adımı atmıştım" düşüncesi oluşuyor kafamda. Hemen silkeleniyor ve oynamaya devam ediyorum. çeşitli karakterlerin sorduğu sorularla karşılaşıyorum. İsteğim doğrultusunda cevapladığım için aynı cevapları veriyorum. Kendi kendime "Daha çok yol var önümde, başka şeylerde değişiklik yaparım" diyorum. Aynı cevaplar aynı yerlere getiriyor beni. Yine o kapı, yine o şişe, yine o televizyon, yine o karakter. Eğer bu oyun lineer değilse artık farklı davranmam gerektiğini biliyorum. Çünkü kaldığım yerden pek de memnun değilim aslına bakılırsa. Tam durumumdan beklenmeyecek bir hamle yapacakken kendime engel olamıyorum ve yine aynı şekilde buluyorum kendimi. Önce "Lanet olsun!" diyorum. Sonra fark ediyorum ki, bunun lineerlikle alakası yok. Gerçekten hissettiğim için yapıyorum bu hareketleri. Bu oyunu ben oynadığım sürece farklı bir son göremeyeceğim. Buruk ve hafif bir tebessümle ESC tuşuna gidiyor elim. Devamını görmeye ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Oyunu uninstall ederken gözüm aynaya kayıyor. Aptal gururu denilen ifadeyi görüyorum suratımda. Kendimden çok utanıyorum bir anlığına. Bu kadar ciddi oyunlar oynamak istemiyorum uzun bir süre daha. Eski usul bir platform oynayasım geliyor. Programlar'ı açtığımda tek seçeneğimin Pandemonium olduğunu görüp afallıyorum. Bilgisayarı kapayıp fade out oluyorum yavaş yavaş...
Cult of Luna - Dim çalıyordu biterken. Shuffledaki 68 şarkılık drone playlistte msn iletisine yazdığım şarkının tam biterken çalması...
Sunday, January 28, 2007
FTF!
Nefret ettiğim şeyler var son zamanlarda.
Güzel halkımın metal anlayışı...
Geçen akşam değişiklik olsun dedik Serhatımla bir Rock Pub'a gidip içelim müzik dinleyelim dedik. Girdik içeri oturduk, klip gösterimi vardı. Ortalama iki iki buçuk saat kaldık ve YETEER nidaylarıyla kaçtık mekandan. 3'er kez Metalika Pantera Lacuna Coil 2'şer kez Godsmack , Seether çaldı... Bunlar dışnda da tamamen main stream gruplar ağırlıklıydı.
Anlamadığım şey;
Gerçekten bunlar mı isteniyor? Bu milletin metal müzik dinleyicisi bir noktada kaldı ve ilerleyemiyor. Kimsenin de umurunda değil zaten. Bütün masalar doluyken müzikle ilgili tek yorum yapan kafasını kaldırıp çalan şeye bakan insan yoktu. Amaç değil araç haline getirdiler müziği bir buna yanarım ben.
Neyse...
Gidip biraz Psychonauts oynayayım...
Psycho-portal olmalıydı gerçekte de. Zihninde dolaşıp gerçek düşüncelerini ve bilinçaltını görmek istediğim insanlar var...
***Pelican - The fire in our throats will beckon the thaw albümü çalıyordu yazarken. Tavsiyedir yine pek nefis bir drone grubu. Bir de son günlerde çok dinlediğim (HeD)pe'nin Back 2 Base X albümü var. Rapcore ancak jazz, reggae gibi bir çok türün de etkileri var. Siyasi politik lirikler de mevcut. bunu da tavsiye ederim efenim.***
Byby!
Çok nadide kuruluşumuz Türk Telekom! Bizi başaşağı çevirip cebimizdeki tüm parayı son kuruşuna kadar aldı, soyup soğana çevirdiği gibi bir de ver*eme*diği hizmetle yumrukla kırıp ekmekarası yaptı afiyetle yedi. aaay heyt, youuu heyt, vi ool heyt...
TRIVIUM!
yirmi yaşındaki veled-i zina'nın grubu. Basının pohpohlamasıyla ve reklamlarla haketmediği yerlere gelen it sürüsü. Sonuna kadar karşısındayız! Ekmeğiyle bile oynarız o çekik piçin! İşte kuruluşumuz...
Güzel halkımın metal anlayışı...Geçen akşam değişiklik olsun dedik Serhatımla bir Rock Pub'a gidip içelim müzik dinleyelim dedik. Girdik içeri oturduk, klip gösterimi vardı. Ortalama iki iki buçuk saat kaldık ve YETEER nidaylarıyla kaçtık mekandan. 3'er kez Metalika Pantera Lacuna Coil 2'şer kez Godsmack , Seether çaldı... Bunlar dışnda da tamamen main stream gruplar ağırlıklıydı.
Anlamadığım şey;
Gerçekten bunlar mı isteniyor? Bu milletin metal müzik dinleyicisi bir noktada kaldı ve ilerleyemiyor. Kimsenin de umurunda değil zaten. Bütün masalar doluyken müzikle ilgili tek yorum yapan kafasını kaldırıp çalan şeye bakan insan yoktu. Amaç değil araç haline getirdiler müziği bir buna yanarım ben.
Neyse...
Gidip biraz Psychonauts oynayayım...
Psycho-portal olmalıydı gerçekte de. Zihninde dolaşıp gerçek düşüncelerini ve bilinçaltını görmek istediğim insanlar var...
***Pelican - The fire in our throats will beckon the thaw albümü çalıyordu yazarken. Tavsiyedir yine pek nefis bir drone grubu. Bir de son günlerde çok dinlediğim (HeD)pe'nin Back 2 Base X albümü var. Rapcore ancak jazz, reggae gibi bir çok türün de etkileri var. Siyasi politik lirikler de mevcut. bunu da tavsiye ederim efenim.***
Byby!
Saturday, January 20, 2007
Back On The Streets!
Sıcak evime dönmenin neşesini yaşamaktayım!
Dün akşam odama adımımı attığmda ilk fark ettiğim 19 inç monitörün ne kadar büyük olduğuydu?! İki hafta 15 inç ile yaşayınca bir garip geldi 19 :S
Red Sparowes'u Cult of Luna'yı şimdilik kenara kaldırıp AFI'yle hoplayıp zıplıyorum. Diyete ve sabah yürüyüşlerine başladım. Sıkıntıları geçici bir süreliğine unuttum. Dark Messiah of Might and Magic kurdum bilgisayara, artık upgrade vakti geldiğini anladım ama inatla oynamayı düşünüyorum yarım saatlik yükleme sürelerine karşın.
Diyet demişken o konuya da bir değineyim. Bilenler bilir bir börkeneği mevcut olan ve kilolarıyla barışık yalanına inanmayan bir insanım. İki hafta patates kızartmasıyla yaşayınca yazın yokettiğim gıdım yine ortaya çıktı ve ben sinirlendim. Hem de çok!
Diyet değişik bişey. RS'de (*retarded school - okulum yerine bunu yazacağım bundan sonra) bayan arkadaşlarımın yarısından fazlası diyet yapmakta ve saatlerce ve saatlerce muşmula suratlarıyla yalnızca kilodan, kaloriden, yemekten ve zayıflayınca alacakları giysilerden bahsetmekteler! Ehem kusura bakmasınlar ama... Şişkoyken de çöptünüz zayıflayınca da çöpsünüz! *eeevet kötü bi insanım ve arkadalarından konuşurum* Bir de gelip bana "Alpeeer nası kilo verdin anlaaatttt .. Peki tatlı yedin miiii?. Günde kaç kaloriyle dengeliyoduuun?!" Şeklinde kalori cetveline dayanarak diyet yaptığımı düşünerek ve sanki on değil yüz kilo vermiş gibi davranarak sordukları pek leziz soruları çok sevdiğimi cevaplarken korkunç eğlendiğimi söylemek isterim.
Neyse... Beni tek düşündüren önümdeki uzun tatilde Bira(CPU-very difficult) vs. Diyet(P1) karşılaşmasının nasıl sonuçlanacağı. Umarım bira diyete sağlam bir brutality çekmez :S
Yazarken AFI (December Underground ve Sing the Sorrow albümlerinden) çalıyordu. * not: Sing the Sorrow Allah albümdür!* Bi damla sütlü şekersiz kahve içiliyordu. Nightrage'in 2007 albümü download edilmeye çalışılmıştı ancak kalaycı trakya çingeni kılıklı türk telekomun adsl hizmeti 1024 internetle 7 kb ile download ettirdiğinden ona da kafamın girmesine karar verdim.
Hobaa Dancing Through Sunday başladı yatağın üstünde zıpliyim ben biraz gidip. OOoooOOO we dance in miseryyyy
Dün akşam odama adımımı attığmda ilk fark ettiğim 19 inç monitörün ne kadar büyük olduğuydu?! İki hafta 15 inç ile yaşayınca bir garip geldi 19 :S
Red Sparowes'u Cult of Luna'yı şimdilik kenara kaldırıp AFI'yle hoplayıp zıplıyorum. Diyete ve sabah yürüyüşlerine başladım. Sıkıntıları geçici bir süreliğine unuttum. Dark Messiah of Might and Magic kurdum bilgisayara, artık upgrade vakti geldiğini anladım ama inatla oynamayı düşünüyorum yarım saatlik yükleme sürelerine karşın.
Diyet demişken o konuya da bir değineyim. Bilenler bilir bir börkeneği mevcut olan ve kilolarıyla barışık yalanına inanmayan bir insanım. İki hafta patates kızartmasıyla yaşayınca yazın yokettiğim gıdım yine ortaya çıktı ve ben sinirlendim. Hem de çok!
Diyet değişik bişey. RS'de (*retarded school - okulum yerine bunu yazacağım bundan sonra) bayan arkadaşlarımın yarısından fazlası diyet yapmakta ve saatlerce ve saatlerce muşmula suratlarıyla yalnızca kilodan, kaloriden, yemekten ve zayıflayınca alacakları giysilerden bahsetmekteler! Ehem kusura bakmasınlar ama... Şişkoyken de çöptünüz zayıflayınca da çöpsünüz! *eeevet kötü bi insanım ve arkadalarından konuşurum* Bir de gelip bana "Alpeeer nası kilo verdin anlaaatttt .. Peki tatlı yedin miiii?. Günde kaç kaloriyle dengeliyoduuun?!" Şeklinde kalori cetveline dayanarak diyet yaptığımı düşünerek ve sanki on değil yüz kilo vermiş gibi davranarak sordukları pek leziz soruları çok sevdiğimi cevaplarken korkunç eğlendiğimi söylemek isterim.
Neyse... Beni tek düşündüren önümdeki uzun tatilde Bira(CPU-very difficult) vs. Diyet(P1) karşılaşmasının nasıl sonuçlanacağı. Umarım bira diyete sağlam bir brutality çekmez :S
Yazarken AFI (December Underground ve Sing the Sorrow albümlerinden) çalıyordu. * not: Sing the Sorrow Allah albümdür!* Bi damla sütlü şekersiz kahve içiliyordu. Nightrage'in 2007 albümü download edilmeye çalışılmıştı ancak kalaycı trakya çingeni kılıklı türk telekomun adsl hizmeti 1024 internetle 7 kb ile download ettirdiğinden ona da kafamın girmesine karar verdim.
Hobaa Dancing Through Sunday başladı yatağın üstünde zıpliyim ben biraz gidip. OOoooOOO we dance in miseryyyy
Sunday, January 14, 2007
Poor Geek
İzmit oyun salonundan tekrar merhaba sayın okuyucularım!
Geceyarısı itibariyle ZİNDAN olarak tabir edilen bilgisayar odasından sesleniyorum sizlere. Son günlerim patates kızartmasıyla her türlü rekabet içeren oyunla ve requiem for a dream tarzı yatma şekliyle geçti. **bilmeyen için not: acı çeken zavallı korumasız oğlanım ben, duygusal kızlar! Bana acıyıp kucaklayın beni! Mesajı veren, büzülerek yatış biçimidir bu**
Final dertlerini unutturan ve rekabeti kızıştıran oyunlar şunlardı...
Tekken 3 + Ball mode...
King of Fighters 2001
King of Fighters XII
Samurai Shodown 5
Mortal Kombat 4
Need For Speed 2 SE
Fifa 2007
Counter Strike
Half Life Deathmatch
PES bilmemkaç (PS2) **bunu ben oynamadım zira hiçbir zaman iyi bir konsol ve de futbol oyuncusu olamadım**
Gördüğünüz gibi her türlü şopar usulü oyun oynandı, çingenlik yapanlar küfre boğuldu, çeşitli turnuvalar yapıldı, yenilenler bulaşıkları yıkadı, dalgaları geçildi.
Hazır oyun konusuna girmişken bir noktaya değinesim var, bazı kişilere de bir çift sözüm var o da şudur ki;
EY oyun denen zımbırtının insanın ruh halini geçici olarak da olsa değiştireceği, sıkıntılarını bir süreliğine silip zihnini rahatlatacağına inanmayan insan! Sen hiç suratında patlayan hadouken ile sinirlenip, yerde crossbow buldum diye sevindin mi? Hiç ÖLÜM ÇEKtiğin arkadaşının yüzündeki hıyar turşusunu gördün mü? Bölüm sonu canavarı'nın yediği jetonlara yandın mı? Bulduğun +5 kılıcı kullanmak için level atlamayı beklemenin sabırsızlığını yaşadın mı? Geek olmanın dayanılmaz Ağırlığını **yan etki olarak aşırı kilo var tabi :S** hissettin mi?
Ben az önce bir tanesini hissettim. Fifa'da 2-1 ile maç alıp bir diğerinde 5-2 ile yenildim. **hakem baki mercimek idi hakkımızı yedi.**
Ama hiçbir haz falan kalmadı şuan.
Birazdan Requiem for a dream şekli yatıp gözlerimi kapayayınca aklıma bugun yaptığım 143 frag değil şu sözler ,bazı görüntüler ve yüzlerde düşünce gelecek; Benim de sahneler aklımda, seninkilerden farklı ama n'olur kendini kandırma
Nokta . . .
Geceyarısı itibariyle ZİNDAN olarak tabir edilen bilgisayar odasından sesleniyorum sizlere. Son günlerim patates kızartmasıyla her türlü rekabet içeren oyunla ve requiem for a dream tarzı yatma şekliyle geçti. **bilmeyen için not: acı çeken zavallı korumasız oğlanım ben, duygusal kızlar! Bana acıyıp kucaklayın beni! Mesajı veren, büzülerek yatış biçimidir bu**
Final dertlerini unutturan ve rekabeti kızıştıran oyunlar şunlardı...
Tekken 3 + Ball mode...
King of Fighters 2001
King of Fighters XII
Samurai Shodown 5
Mortal Kombat 4
Need For Speed 2 SE
Fifa 2007
Counter Strike
Half Life Deathmatch
PES bilmemkaç (PS2) **bunu ben oynamadım zira hiçbir zaman iyi bir konsol ve de futbol oyuncusu olamadım**
Gördüğünüz gibi her türlü şopar usulü oyun oynandı, çingenlik yapanlar küfre boğuldu, çeşitli turnuvalar yapıldı, yenilenler bulaşıkları yıkadı, dalgaları geçildi.
Hazır oyun konusuna girmişken bir noktaya değinesim var, bazı kişilere de bir çift sözüm var o da şudur ki;
EY oyun denen zımbırtının insanın ruh halini geçici olarak da olsa değiştireceği, sıkıntılarını bir süreliğine silip zihnini rahatlatacağına inanmayan insan! Sen hiç suratında patlayan hadouken ile sinirlenip, yerde crossbow buldum diye sevindin mi? Hiç ÖLÜM ÇEKtiğin arkadaşının yüzündeki hıyar turşusunu gördün mü? Bölüm sonu canavarı'nın yediği jetonlara yandın mı? Bulduğun +5 kılıcı kullanmak için level atlamayı beklemenin sabırsızlığını yaşadın mı? Geek olmanın dayanılmaz Ağırlığını **yan etki olarak aşırı kilo var tabi :S** hissettin mi?
Ben az önce bir tanesini hissettim. Fifa'da 2-1 ile maç alıp bir diğerinde 5-2 ile yenildim. **hakem baki mercimek idi hakkımızı yedi.**
Ama hiçbir haz falan kalmadı şuan.
Birazdan Requiem for a dream şekli yatıp gözlerimi kapayayınca aklıma bugun yaptığım 143 frag değil şu sözler ,bazı görüntüler ve yüzlerde düşünce gelecek; Benim de sahneler aklımda, seninkilerden farklı ama n'olur kendini kandırma
Nokta . . .
Thursday, January 11, 2007
Hz. Alper
Saati görüyorsunuz heralde...
Bu saate kadar içeride *hatta bir tanesi sandalyenin arkasında yer yatağında* horul horul uyuyan beş güzel ama umursamaz insanın DünyaTurizmMerkezleri isimli berbat dersindeki final ödevlerini hazıradım.
"Neden yaptın ki milletin ödevini, İsa mısın sen? "
Denildiğini duyar gibi oluyorum ***evet yazdıklarımı yüz milyon insan okumuyor , sana ne? İstediğim tribe girerim. Evet düşünce okumak gibi bir yeteneğim de var benim! Hıhı kesinlikle çok karizmatiğim böyle cümle arasında okuyucuya laf felan attım. Evet evet şimdi de kendimi tekrarladığımı düşünüyorsun değil mi, kafamı ne kadar bozmuşum bu karizmatiklikle diyorsun! Nihahah***
ehem...
evet neden yaptım bunu?
Saatler önce bu kadar sinirimi kaldıran olaya niçin böyle karşılık verdim?
aslında tek sebebi şudur ki...
Lan madem güzel oldu bi tanesi herkese yapayım elimi atmışken. Ay hatta bi iki de resim koyim bayrak mayrak şekilli olsun. Hem çocuklar nasıl tepki vericek acaba sabah? Peygamber gibi hissettim kendimi bee ne iyi insanmışım... Of hemen bunu gidip blog'a yazmalıyım ayrıca. Ay çok heycanlı!
...
bu kadar da boşum işte.
Bu saate kadar içeride *hatta bir tanesi sandalyenin arkasında yer yatağında* horul horul uyuyan beş güzel ama umursamaz insanın DünyaTurizmMerkezleri isimli berbat dersindeki final ödevlerini hazıradım.
"Neden yaptın ki milletin ödevini, İsa mısın sen? "
Denildiğini duyar gibi oluyorum ***evet yazdıklarımı yüz milyon insan okumuyor , sana ne? İstediğim tribe girerim. Evet düşünce okumak gibi bir yeteneğim de var benim! Hıhı kesinlikle çok karizmatiğim böyle cümle arasında okuyucuya laf felan attım. Evet evet şimdi de kendimi tekrarladığımı düşünüyorsun değil mi, kafamı ne kadar bozmuşum bu karizmatiklikle diyorsun! Nihahah***
ehem...
evet neden yaptım bunu?
Saatler önce bu kadar sinirimi kaldıran olaya niçin böyle karşılık verdim?
aslında tek sebebi şudur ki...
Lan madem güzel oldu bi tanesi herkese yapayım elimi atmışken. Ay hatta bi iki de resim koyim bayrak mayrak şekilli olsun. Hem çocuklar nasıl tepki vericek acaba sabah? Peygamber gibi hissettim kendimi bee ne iyi insanmışım... Of hemen bunu gidip blog'a yazmalıyım ayrıca. Ay çok heycanlı!
...
bu kadar da boşum işte.
Beklemek
Sen de sütü çok içiyosun dört kutu süt bitirdin
Bulaşıkları bugun de sen yıka be tembel herif
Ben yatıyom olm sabah dokuzda kalkıp çalışcam *zie*
Olm Tekkende yenion tamam sen asıl Kingoffighters'ta gel de veriyim eline!!!
Ya gönderin şu kejmanı memleketine
ANNESİ KAŞAR TOPA VURAMAYAN AYAĞINI SKEYİM!
Final haftası, İzmit günleri, dertleri unutmaya çalışmak, basit sorunlar içinde yaşamak, sardalya kutusu gibi minibüste nefret ve iğrenme dolu bakışlara maruz kalmak, dengesiz ve karaktersiz beslenmek, eşşek sucuklu yumurtaya sekiz kişi dalmak, gelecek haftanın hayalini kurmak, uyku düzenini alt üst etmek, okuldan kurtulmak için finalleri vermeye çalışmak...
Geleceğimle alakası kesinlikle olmayacak bir okulda olsam da, okulun içinde doğru düzgün insan sayısı iki elin parmaklarını geçmese de *ki şükürler olsun ki onlarla aynı evdeyim* bazen oldukça keyif alabiliyorum burdan. Ender olarak mutlu olduğum anlar ise birşeylerin olmasını beklerken geçen zaman sanırım.
Final haftası... En sıkıcı geçmesi gereken zaman, sinirlerin bozulması gereken zaman. Ama bu hafta sonunda istanbula dönerek evime, odama *ki odasına aşık bir insanımdır* arkadaşlarıma, bir şeyi düşünmem gerekmeyen boş zamana sahip olacağım yeniden. Bunun beklentisi içerisinde olmak da bazen saçma da gelse aslında gayet keyif verici. Aslında, bu beklentisi içinde olduğum şey, bir şeyi düşünmem gerekmeyen zaman boş zaman, gayet sıkıcı geçecek, bunun farkındayım. Yani bir bakıma sıkılacağım zamanın gelmesini iple çekiyorum...
...
(3 saat sonra)
evet... İnsanlar gelip ödev olduğunu ,yarınki finali %50 etkilediğini söyledi ve tek bilgisayar bu olduğundan yazı piç oldu. Ödevi yapabildim mi? Hayır. İnsanlar yanımda durup yardım etmeye çalıştı mı? Hayır. Sinirlerim bozuldu mu? Evet.
Vazgeçtim. Keyif meyif almıyorum. Skeyim okulu da izmiti de...
Bulaşıkları bugun de sen yıka be tembel herif
Ben yatıyom olm sabah dokuzda kalkıp çalışcam *zie*
Olm Tekkende yenion tamam sen asıl Kingoffighters'ta gel de veriyim eline!!!
Ya gönderin şu kejmanı memleketine
ANNESİ KAŞAR TOPA VURAMAYAN AYAĞINI SKEYİM!
Final haftası, İzmit günleri, dertleri unutmaya çalışmak, basit sorunlar içinde yaşamak, sardalya kutusu gibi minibüste nefret ve iğrenme dolu bakışlara maruz kalmak, dengesiz ve karaktersiz beslenmek, eşşek sucuklu yumurtaya sekiz kişi dalmak, gelecek haftanın hayalini kurmak, uyku düzenini alt üst etmek, okuldan kurtulmak için finalleri vermeye çalışmak...
Geleceğimle alakası kesinlikle olmayacak bir okulda olsam da, okulun içinde doğru düzgün insan sayısı iki elin parmaklarını geçmese de *ki şükürler olsun ki onlarla aynı evdeyim* bazen oldukça keyif alabiliyorum burdan. Ender olarak mutlu olduğum anlar ise birşeylerin olmasını beklerken geçen zaman sanırım.
Final haftası... En sıkıcı geçmesi gereken zaman, sinirlerin bozulması gereken zaman. Ama bu hafta sonunda istanbula dönerek evime, odama *ki odasına aşık bir insanımdır* arkadaşlarıma, bir şeyi düşünmem gerekmeyen boş zamana sahip olacağım yeniden. Bunun beklentisi içerisinde olmak da bazen saçma da gelse aslında gayet keyif verici. Aslında, bu beklentisi içinde olduğum şey, bir şeyi düşünmem gerekmeyen zaman boş zaman, gayet sıkıcı geçecek, bunun farkındayım. Yani bir bakıma sıkılacağım zamanın gelmesini iple çekiyorum...
...
(3 saat sonra)
evet... İnsanlar gelip ödev olduğunu ,yarınki finali %50 etkilediğini söyledi ve tek bilgisayar bu olduğundan yazı piç oldu. Ödevi yapabildim mi? Hayır. İnsanlar yanımda durup yardım etmeye çalıştı mı? Hayır. Sinirlerim bozuldu mu? Evet.
Vazgeçtim. Keyif meyif almıyorum. Skeyim okulu da izmiti de...
Monday, January 8, 2007
Never get old
Bugun onun 60'ıncı doğum günü.O; müziğin bukalemunu, birçok sanatçının ise idolü, dünyaya bıraktığı eserler dışında değişimin gücünü ve çağa ayak uydurmanın gerekliliğini gösteren müzik ikonu, her türlü müziğe el atmış ve hepsinde başarılı olmuş bir besteci, ondan fazla enstrumanı çalabilen bir multi-müzisyen, kitleleri peşinden sürüklemiş bir rock yıldızı, genç gruplara destek olan bir yol gösterici, birçok filmde boy göstermiş başarılı bir aktör, yardım kampanyalarının olmazsa olmazı bir hayırsever, özel hayatıyla çok kez dillere düşmüş eski bir biseksüel...
Bunun gibi yüzlerce özelliği var David Bowie'nin.
Ama benim için o, bütün özellikleriyle "Sanat" kelimesinin birebir vücut bulmuş hali.
Hislerimi basitçe anlatacak birkaç şarkı sözü için Europe'a veriyorum sözü...
You are my hero
My fridaynight
You wrote the soundtrack to my life
And gave me something
To hold on to
As i'm still growing up
You are the rock
In my life...
İyi ki doğdun
İyi ki varsın...
Sunday, January 7, 2007
Şey
Yaşsın teknoloji! Yaşasın internet! Yaşasın sınırsız iletişim!
İletişim.. İnsanlığın temeli, pskolojisinin köklerinin dayandığı yer. Aynı zamanda da psikolojisinin bozulduğunda başvuracağı ilk kaynak. Onu harap edecek veya rahatlatacak araç, amaç... veya her neyse. Kelime bulmaya çalışamayacak durumda olduğumda bile başvuracağım şey, şey kelimesinin kullanımı rezalet de olsa kullanacağım şey. Bunu yazarak farklı ve havalı olmaya çalışmasam da kendimi öyle hissettirecek şey. Öyle hissettiğim için de kendimden nefret ettirecek şey. Anlatmak istediğim şeyi anlatmak yerine saçmasapan kelime yığınlarında bocaladığım şey.
Başa alıyorum konuşmayı. Okuduysanız boşuna okudunuz ama ben karizmatik olmak uğruna yazdıklarımı silmiyorum. Neden? Çünkü cesurum değil mi? Ooo çok havalıyım evet o an aklımdan geçenleri yazdım ve silmedim kesinlikle çok içten yazıyorum hiçbir edebi kaygı olmadan bu hissedilebiliyor değil mi? Hatta bu cümlelerden sonra asi çocuk ayaklarına yatıp siktirin gidin okumayın hiçbirinize ihtiyacım yok da demeliyim değil mi? Evet evet böyle çok daha havalı oldum...
Tekrar baştan alıyorum... "Ego tatmini yaptığını söyleyerek kendini karizmatik gösterme" yöntemini kullanarak ego tatmini de yaptım zaten. İhtiyacım vardı böyle saçma sapan şeylere gerçekten. Ama yeter artık çok uzattım. Aslında ben bu yazıda Msn denilen lanet iletişim aracından, özellikle yakın insanlara ve daha da özellikle yakın ve sorunları olan insanlara verdiği zararlardan bahsedicektim. **ki yazı gereksiz uzadığı için bu giriş safhasından vazgeçtim** Sırf bu zararların farkında olduğum için şu an msn listesindeki tek bir isime gidip gelen iki kere tıklamaya cesaret edemeyip tek tıkla tekrar kahve tanecikleri ve tekrar gary jules - mad world yazısını gösteren mouse imlecini de kendimle özdeşleştirmeye başladım. O kadar kararsız ve çaresiz miyim gerçekten?
Neyse... Beni bu duruma düşürenler düşünsün bunu değil mi? Eşşek kadar adam olmuşum niye salak salak depresyonlara bile giriyorum değil mi? ondokuzyirmi yaşında kendime eşşek kadar adam dediğim için de gülünç duruma da düştüm değil mi? Bu soruların birbirleriyle nerdeyse hiç alakası olmadığnı fark ettiniz değil mi?
nokta . . .
İletişim.. İnsanlığın temeli, pskolojisinin köklerinin dayandığı yer. Aynı zamanda da psikolojisinin bozulduğunda başvuracağı ilk kaynak. Onu harap edecek veya rahatlatacak araç, amaç... veya her neyse. Kelime bulmaya çalışamayacak durumda olduğumda bile başvuracağım şey, şey kelimesinin kullanımı rezalet de olsa kullanacağım şey. Bunu yazarak farklı ve havalı olmaya çalışmasam da kendimi öyle hissettirecek şey. Öyle hissettiğim için de kendimden nefret ettirecek şey. Anlatmak istediğim şeyi anlatmak yerine saçmasapan kelime yığınlarında bocaladığım şey.
Başa alıyorum konuşmayı. Okuduysanız boşuna okudunuz ama ben karizmatik olmak uğruna yazdıklarımı silmiyorum. Neden? Çünkü cesurum değil mi? Ooo çok havalıyım evet o an aklımdan geçenleri yazdım ve silmedim kesinlikle çok içten yazıyorum hiçbir edebi kaygı olmadan bu hissedilebiliyor değil mi? Hatta bu cümlelerden sonra asi çocuk ayaklarına yatıp siktirin gidin okumayın hiçbirinize ihtiyacım yok da demeliyim değil mi? Evet evet böyle çok daha havalı oldum...
Tekrar baştan alıyorum... "Ego tatmini yaptığını söyleyerek kendini karizmatik gösterme" yöntemini kullanarak ego tatmini de yaptım zaten. İhtiyacım vardı böyle saçma sapan şeylere gerçekten. Ama yeter artık çok uzattım. Aslında ben bu yazıda Msn denilen lanet iletişim aracından, özellikle yakın insanlara ve daha da özellikle yakın ve sorunları olan insanlara verdiği zararlardan bahsedicektim. **ki yazı gereksiz uzadığı için bu giriş safhasından vazgeçtim** Sırf bu zararların farkında olduğum için şu an msn listesindeki tek bir isime gidip gelen iki kere tıklamaya cesaret edemeyip tek tıkla tekrar kahve tanecikleri ve tekrar gary jules - mad world yazısını gösteren mouse imlecini de kendimle özdeşleştirmeye başladım. O kadar kararsız ve çaresiz miyim gerçekten?
Neyse... Beni bu duruma düşürenler düşünsün bunu değil mi? Eşşek kadar adam olmuşum niye salak salak depresyonlara bile giriyorum değil mi? ondokuzyirmi yaşında kendime eşşek kadar adam dediğim için de gülünç duruma da düştüm değil mi? Bu soruların birbirleriyle nerdeyse hiç alakası olmadığnı fark ettiniz değil mi?
nokta . . .
Friday, January 5, 2007
Welcome to the Machine
Muhtemelen bir elimin parmaklarını geçmiyecek kadar insanın okuyacağı blog hedeme hoşgeldim. Kendi kendimi selamlıyorum ve kürsüye davet ediyorum.
**dee snider'dan özenilerek cebe onlarca defa katlanarak sıkıştırılmış A4 kareli metod sayfası çıkartılır**
İkibinyedinin ilk günleri aşure kıvamında hislerle hızla geçmeye başladı sanırım. NewYearMadness isimiyle çekilen bir FPS eşliğinde sevilen insanlarla iyi bir giriş yaşandı *ah bir de kafa yapan bir içki olsaydı o archers yerine*, Absinthin gücünü gösterdiği ve neredeyse 20 senelik ömürde geçmiş en güzel geceyle mutluluğun ve heyecanın ivmesi doruğa ulaştı, ancak bu ivme iki katı hızla tersine dönerek yaşam boyunca yenilmiş en güçlü ve hızlı tokat tombulca yanağa en okkalı bir şekilde oturarak hem beynin hem de kalbin motorlarında aksaklılar ve kilitlenmeler meydana getirdi ve R5-D4 edasında kısa devre yaptırdı. Destek olan dostlar, biraz bowie, biraz alkol sayesinde zihindeki repeat'e alınmış görüntüler playlistte *en azından yalnız değilken ve gözler açıkken sıra onlara gelmiyecek şekilde* alt sıralara alındı. Ancak imkansızlığı gözardı edilip bunlar bir kenara koyabilinse bile hem kendisi hem insanları beş para etmez retarded school'umun finalleri başlamak üzereyken ve de evil twin'im yeniden uzun bir süreliğine çok uzak yerlere giderken moral denilen zımbırtıyı belli bir seviyede tutmak bir steven seagal filmini baştan sona izlemekten bile zor gibi geliyor bana... Hatta şurada kullandığım üç nokta bile bile dayanamayıp tepeme yıkılacak gibi sanki.
Herşeye rağmen yeni bir başlangıç, düz siyah bir sayfa, birkaç satır yazı, içimi biraz daha düşünerek biraz daha kelimelerle oynayarak dökebileceğim bir yer oluştu 6 yaşında görüp 666 yaşında analiz eden dostum Elusive Cure sayesinde.
Ne fark edecek? Muhtemelen sıkılacağım, bir daha yazmayacağım falan. Olsun. İçimi döktüm, rahatlamadım. Çünkü hala televizyonda Steven Seagal birilerini dövmekle meşgul Zorlu Arayış isimli bir filmde.
Yazarken Red Sparowes - At The Soundless Dawn albümü çalıyordu. Zahmet edip okuduysanız alın veya çekin bu albümü bir yararım dokunmuş olsun size.
**dee snider'dan özenilerek cebe onlarca defa katlanarak sıkıştırılmış A4 kareli metod sayfası çıkartılır**
İkibinyedinin ilk günleri aşure kıvamında hislerle hızla geçmeye başladı sanırım. NewYearMadness isimiyle çekilen bir FPS eşliğinde sevilen insanlarla iyi bir giriş yaşandı *ah bir de kafa yapan bir içki olsaydı o archers yerine*, Absinthin gücünü gösterdiği ve neredeyse 20 senelik ömürde geçmiş en güzel geceyle mutluluğun ve heyecanın ivmesi doruğa ulaştı, ancak bu ivme iki katı hızla tersine dönerek yaşam boyunca yenilmiş en güçlü ve hızlı tokat tombulca yanağa en okkalı bir şekilde oturarak hem beynin hem de kalbin motorlarında aksaklılar ve kilitlenmeler meydana getirdi ve R5-D4 edasında kısa devre yaptırdı. Destek olan dostlar, biraz bowie, biraz alkol sayesinde zihindeki repeat'e alınmış görüntüler playlistte *en azından yalnız değilken ve gözler açıkken sıra onlara gelmiyecek şekilde* alt sıralara alındı. Ancak imkansızlığı gözardı edilip bunlar bir kenara koyabilinse bile hem kendisi hem insanları beş para etmez retarded school'umun finalleri başlamak üzereyken ve de evil twin'im yeniden uzun bir süreliğine çok uzak yerlere giderken moral denilen zımbırtıyı belli bir seviyede tutmak bir steven seagal filmini baştan sona izlemekten bile zor gibi geliyor bana... Hatta şurada kullandığım üç nokta bile bile dayanamayıp tepeme yıkılacak gibi sanki.
Herşeye rağmen yeni bir başlangıç, düz siyah bir sayfa, birkaç satır yazı, içimi biraz daha düşünerek biraz daha kelimelerle oynayarak dökebileceğim bir yer oluştu 6 yaşında görüp 666 yaşında analiz eden dostum Elusive Cure sayesinde.
Ne fark edecek? Muhtemelen sıkılacağım, bir daha yazmayacağım falan. Olsun. İçimi döktüm, rahatlamadım. Çünkü hala televizyonda Steven Seagal birilerini dövmekle meşgul Zorlu Arayış isimli bir filmde.
Yazarken Red Sparowes - At The Soundless Dawn albümü çalıyordu. Zahmet edip okuduysanız alın veya çekin bu albümü bir yararım dokunmuş olsun size.
Subscribe to:
Posts (Atom)
