Uzun bi aradan sora tekrar yazıyorum, ama bu sefer kişisel depresyonlarım dışında bir konuya, değineceğim.
Tgrt'nin Fox tarafından satın alınması bir umut ışığı gibi gözükmüştü ilk önce. Lanet olası Türk televizyonculuğundaki klişeler ve ucuz oyunlar dışında yeni birşeyler kazandırırdı belki diye düşündürmüştü. Ama Sokakta gördüğüm birinin O'sunda koskocaman nazar boncuğu olan , bir diğerinde simit olan FOX logoları vizyonun en ufak bir şekilde bile değişmediğine bir işaretti. Az önce öğrendiğim kadarıyla çok radikal ve özgün bir yayın anlayışı benimsemiş fox, bakın programlara şöyle bir göz attığımızda neler çıkıyor karşımıza;
Varan 1,
Pınar Altuğ ve Cenk Eren’in sunacağı, Deniz Seki, Emrah ve Şenay Düdek’in jüri üyeliğini yapacağı Bir Dilek Tut, hayallerini gerçekleştirmek isteyen 8 ayrı yarışmacının 8 hafta boyunca birbiriyle rekabetlerini ortaya koyarken, aralarından biri, yarışmayı kazanıp hayallerini gerçekleştirme fırsatı bulacak.
Varan 2,
Hafta içi her gün öğle kuşağında yayınlanacak ve Pınar Altuğ’un sunacağı Sizi Böyle Alalım, klasik bir sohbet ya da mutfak programı olarak değil, bir şov programı olarak ekranlara gelecek.
Varan 3,
Asena’nın sunacağı sabah kadın programı, annelere ve kızlara birlikte hitap edecek.
Varan 4,
Tuba Ünsal, Serhan Yavaş ve Zeyno Üstünışık’ın başrollerini paylaştığı Yemin;
Bahattin Doğan ve Selma Ergeç’li Hırçın Kız;
Şafak Sezer, Bülent Polat ve Günay Karaca’yı bir araya getiren Düş Yakamdan;
Ezo Sunal, Kaan Urgancıoğlu ve Uğur Polat gibi isimlerin rol aldığı Tutsak, ekranlardaki yerli diziler arasında FOX farkıyla yerlerini alacak, Türk izleyicilerine yeni heyecanlar, yeni hüzün ve coşkular yaşatacaklar.
Ayrıca bu nadide kanalın sunacağını idda ettiği yenilikler de şunlar ;
Über Varan 1:
İnteraktif dizi!
Elif’in Günlüğü ise, program formatıyla diğer dizilerden ayrılarak, Türkiye televizyonculuğunu interaktif dizilerle tanıştıracak. Üniversite sınavlarına hazırlanan 17 yaşındaki Elif’in, hayatın akışının değişeceği bu kritik dönemde alacağı önemli kararlara, seyirciler de ekranları başından katılacak. Hafta içi her gün izleyicinin interaktif katılımıyla yayınlanacak dizinin, hafta sonunda finali yayınlanacak ve Elif için kararları izleyici verecek...
*Evet, zaten her sabah çeşitli programlarda insanların ilişkilerini yargılayıp kararlar veriyoruz. Hadi senaristlerden kurtulalım, reytingleri arttıralım aynı zamanda yağan telefonlarla sizleri zengin edelim. Çok yaratıcısınız ya?
Über Varan 2:
Belgesel Dizi?!
FOX’nin yeni yayın döneminde Türkiye’yi tanıştıracağı bir başka yenilik ise “belgesel dizi”ler olacak. Türkiye’nin ilk belgesel dizisi Bana Şans Dile’de, doğum öncesinde anne adaylarının yaşadıkları ekranlara getirilerek, “gerçek hayat” ilk kez çarpıcı bir dizi formatında izleyiciyle paylaşılmış olacak.
*Yine birilerinin "GERÇEK HAYAT"ını irdelemek üzere konulmuş konstantre reality show diyelim biz buna. Eminim ki bu gerçek hayatın içinde "Hamilelik döneminde bile eşler arasında kavgalar olabilir." mantığı da sıkıştırılarak güzel halkımızın ilgisi çekilecek ve reytingleri yükseltmenin standart yoluna gidilecektir.
Ayrıca kanalın %25'i fox sahibi Richard Mourdach, %75'i ise Ahmet Ertegün'ün mirasçılarınınmış. Kaliteli ve insanlığa yararı dokunmuş bir insan öldüğünde onun çabaları, getirdiği büyük yeniliklerin getirileri işte bu şekilde sömürülür. Bu lanet insanlığın en güzel yanlarından biri de bu, değil mi?
Her neyse...
Bizim halkın kafası ne kadar çalışıyor, ne beklentilerle televizyon izleniyor, ne kültür birikimi var ki kanallarımızda reform olsun. Koyun gibi güdülmeye alışık ve buna razı olmak bir yana bunu seviyoruz da.
Fox un O'suna da kafam girsin.
Sunday, February 25, 2007
Saturday, February 10, 2007
Wake me when it's over
Dead moon rising
Bleeding dead light over the sea
I hope tonight she came for me
I hope tonight she sets me free
Memories still don't fade away.
Çok ucuz oldu. Ama gerçekten öyle.
Bleeding dead light over the sea
I hope tonight she came for me
I hope tonight she sets me free
Memories still don't fade away.
Çok ucuz oldu. Ama gerçekten öyle.
Thursday, February 1, 2007
Early Morning Ambulance
Sıkıntılarımın birer düşman haline geldiği psikopat bir karnavaldayım. Oldukça fazla yol katetmişim buraya kadar. Kaldığım yerde Save ediyor ve oyunun farklı özelliklerini görebilmek için bölümün başından load ediyorum. Giriş videosu başlıyor. İnsanlar, konuşmalar. Çok mutlu gözüküyorlar. Hep öyle olur ya, insanların mutluluğunu bozan bir Dr.Doom çıkar karşılarına. Ama bu oyunda olmuyor. Kötü ve iyi kavramı çok farklı burada. Kişiye göre değişen Alignment kavramı ilk kez denenmiş ve çok da iyi kotarılmış. Her neyse, oyuna dönüyorum.
Karakterim oyun alanına giriyor. İlerlemek için yapılacak tüm hareketleri biliyorum ancak "bu lineer bir oyun mu?" sorusu zihnimin derinlerinde çalkalanıyor. Bu sorunun cevabını bulmaya karar veriyorum ve ilk adımı atıyorum. "Evet, aynen bu adımı atmıştım" düşüncesi oluşuyor kafamda. Hemen silkeleniyor ve oynamaya devam ediyorum. çeşitli karakterlerin sorduğu sorularla karşılaşıyorum. İsteğim doğrultusunda cevapladığım için aynı cevapları veriyorum. Kendi kendime "Daha çok yol var önümde, başka şeylerde değişiklik yaparım" diyorum. Aynı cevaplar aynı yerlere getiriyor beni. Yine o kapı, yine o şişe, yine o televizyon, yine o karakter. Eğer bu oyun lineer değilse artık farklı davranmam gerektiğini biliyorum. Çünkü kaldığım yerden pek de memnun değilim aslına bakılırsa. Tam durumumdan beklenmeyecek bir hamle yapacakken kendime engel olamıyorum ve yine aynı şekilde buluyorum kendimi. Önce "Lanet olsun!" diyorum. Sonra fark ediyorum ki, bunun lineerlikle alakası yok. Gerçekten hissettiğim için yapıyorum bu hareketleri. Bu oyunu ben oynadığım sürece farklı bir son göremeyeceğim. Buruk ve hafif bir tebessümle ESC tuşuna gidiyor elim. Devamını görmeye ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Oyunu uninstall ederken gözüm aynaya kayıyor. Aptal gururu denilen ifadeyi görüyorum suratımda. Kendimden çok utanıyorum bir anlığına. Bu kadar ciddi oyunlar oynamak istemiyorum uzun bir süre daha. Eski usul bir platform oynayasım geliyor. Programlar'ı açtığımda tek seçeneğimin Pandemonium olduğunu görüp afallıyorum. Bilgisayarı kapayıp fade out oluyorum yavaş yavaş...
Cult of Luna - Dim çalıyordu biterken. Shuffledaki 68 şarkılık drone playlistte msn iletisine yazdığım şarkının tam biterken çalması...
Karakterim oyun alanına giriyor. İlerlemek için yapılacak tüm hareketleri biliyorum ancak "bu lineer bir oyun mu?" sorusu zihnimin derinlerinde çalkalanıyor. Bu sorunun cevabını bulmaya karar veriyorum ve ilk adımı atıyorum. "Evet, aynen bu adımı atmıştım" düşüncesi oluşuyor kafamda. Hemen silkeleniyor ve oynamaya devam ediyorum. çeşitli karakterlerin sorduğu sorularla karşılaşıyorum. İsteğim doğrultusunda cevapladığım için aynı cevapları veriyorum. Kendi kendime "Daha çok yol var önümde, başka şeylerde değişiklik yaparım" diyorum. Aynı cevaplar aynı yerlere getiriyor beni. Yine o kapı, yine o şişe, yine o televizyon, yine o karakter. Eğer bu oyun lineer değilse artık farklı davranmam gerektiğini biliyorum. Çünkü kaldığım yerden pek de memnun değilim aslına bakılırsa. Tam durumumdan beklenmeyecek bir hamle yapacakken kendime engel olamıyorum ve yine aynı şekilde buluyorum kendimi. Önce "Lanet olsun!" diyorum. Sonra fark ediyorum ki, bunun lineerlikle alakası yok. Gerçekten hissettiğim için yapıyorum bu hareketleri. Bu oyunu ben oynadığım sürece farklı bir son göremeyeceğim. Buruk ve hafif bir tebessümle ESC tuşuna gidiyor elim. Devamını görmeye ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Oyunu uninstall ederken gözüm aynaya kayıyor. Aptal gururu denilen ifadeyi görüyorum suratımda. Kendimden çok utanıyorum bir anlığına. Bu kadar ciddi oyunlar oynamak istemiyorum uzun bir süre daha. Eski usul bir platform oynayasım geliyor. Programlar'ı açtığımda tek seçeneğimin Pandemonium olduğunu görüp afallıyorum. Bilgisayarı kapayıp fade out oluyorum yavaş yavaş...
Cult of Luna - Dim çalıyordu biterken. Shuffledaki 68 şarkılık drone playlistte msn iletisine yazdığım şarkının tam biterken çalması...
Subscribe to:
Posts (Atom)
