Çok boş, bomboş!

Çok çok uzun zamandır yazmıyordum buraya.
Sanırım depresif ruh halinden bi miktar kurtulduğum için olsa gerek. Noktalı insanları bir kenara koyup umursamazlığın ipekten zırhını giydim. Artık kişileştirilmiş bir durumda değil duygusal gereksinimlerim. Artık bana hem çok yakın hem de çok uzak olmasını istemiyorum kimsenin. İçinde belirsizlik olan her türlü ilişkiden lara croft edasında iki salto üç burguyla kaçacağım. **diyorum ama...?***
An itibariyle kafamı karıştıran, zihnimi aşırı derecede oyalayan tek şey geleceğim. Gerçi bu sefer de herşeyi ertelemeye ve bomboş bir insan olmaya doğru ilerliyorum. Üşengeçliğin had safhasındayım. Yine daha önce bahsettiğim beklenti zamanlarından keyif alıyorum, ancak dev bir boşluğun içinde yüzdüğüm için bu keyiften büyük pişmanlık duyuyorum zaman zaman. Bekaretini kaybeden "tesettür" genç kızlarınki gibi bir pişmanlık bu. Durmadan "babamı dinlemeliydim, o her zaman haklı çıkar" diyecek kadar olgun, ama dediklerimi ortaya koyamayacak kadar cesaretten yoksun ve çocuk kafalıyım sanırım.
Neyse...
Ay başında iş güç sahibi insan olacağım tekrar. Biraz sıkılacağım ama sanırım iyi de gelecek.
Bu seferki de kısa olsun böylecene
(C) (U) (N)ext (T)uesday


...Transformers'a da gidemedim zaten...

Fon müziği; Aereogramme, Red sparowes

<< Life

Bilinçsizlik ne kadar da mutluluk verici. Karar verirken fazla düşünmeye gerek kalmıyor, ilk aklına geleni söyleyiveriyorsun. Bakarken açıları umursamayan insanlardan biri olmak, herkesten biri olmak. Dikkat ediyorum da, herkes ne kadar iyi koruyor kendini. Hakettikleri suçlamaları yapıcı bile olsalar ne kadar umarsızca karşı saldırıya dönüştürebiliyorlar. Bir dakika bile durup düşünmeye gerek duymadan dakikalarca saldırabiliyorlar kesintisiz. Hazır cevap olmakla övünülür bir de. "Ooo Hede çok hazır cevap çocuktur ya, çok zekidir. Lafını karşısındakinin ağzına geri sokar" Haklıya ve haksıza ne oluyor acaba? Hiç düşünüyorlar mı acaba karşıdaki kişi ya doğruyu söylüyorsa diye. Tabii, doğru ya, iki lafı bir araya getiremedikten sonra doğruyu söylemeye çalışmışsın neye yazar. Yaşamaya bile hakkın yok senin. Sus, otur köşende yeni metin belgesi(24)'e yaz. Belki birileri öyle anlar seni.
+
Bundan tam bir hafta önceydi. En sevdiğim arkadaşlarımdan birine "Haftaya bayağı eğleneceğim programa bakılırsa, bu kadar çok güzel zamanı birden yaşayamam kesin pürüzler çıkar hatta berbat olur haftam biliyorum ben, ama keşke öyle olmasa. Hiçbir şey düşünmeyeceğim mutlu mesut tek bir hafta geçsin lütfen ya." şeklinde ağlak bir şekilde isyan ediyordum. O da "Bak öyle dersen olur asıl, hadi çok güzel bi hafta geççek filmler falan da var oh mis :Q" şeklinde beni teselli etmeye çalışıyordu. Bir hafta bir şekilde geçti. Yaşadığım en berbat haftalardan biriydi. Bir zamanlar insanlarla ilişkilerimin iyi olduğuna inanan ben, bu inancın son kalıntılarını da yitirdim.
Ama neyse ya...
Dur bakalım önümüzdeki hafta vizeler var onlar iyi geçer, izmit iyi gelir belki, hem gelince de dövme yaptırırım
kenara koyduğum parayla. Sıkıntısız güzel bi hafta geçer ya.
Y.rrak geçer.

Aereogramme çalıyodu. Yazı bitti Living Backwards başladı.

Kurbağa

Nasıl mutlu olunur?
Bu sorunun cevabından pek de emin değilim. Küçük ve anlık mutlulukları bildim hep. Güzelliklerini daha sonra sıkıntıya bırakan acıtatlı anıları. Sadece tecrübesizliğim olmasını ümit ettiğim bir durum. Ancak mutsuzluğun getirdiklerini biliyorum. Daha vakıfım bunlara, daha çok gördüm, belki tecrübe ettim. En güçlü mutsuzluk, umutsuzluğun getirdiği mutsuzluk buna eminim. Ağır ağır işleyen, hiç birşey hissettirmeden bir zehir gibi yayılan umutsuzluğun acısı. Tıpkı zamanın kalleşliğiyle ölen umutların hüznünün yoğurulduğu kabın içindeki yavaş yavaş ısınan suya koyulan kurbağanın öldüğünü fark etmemesi gibi trajik bir süreç. Peki bu umutsuzluğu yaratan etmenler neler acaba? Niçin o zavallı kurbağa, güzel doğal ortamından kopup kahrolası beherin içine girdi? Birkaç şey geliyor aklıma şöyle bir düşününce; ilk önce eksik hissiyatlar var tabii ki. Sevilme eksikliği, dinlenme eksikliği, önemsenme eksikliği. Bunlar direkt olarak moralin umutlara olan bağlarını baltalar ve zayıflatır. Üstüne üstlük bu eksikliklerin tek bir tanesi bile diğer sıkıntıları ortaya çıkarmaya yeter. Ve böylece baltalar daha hızlı çalışır. Vuruşlar hızlandıkça, yorgun düşersin. Karşı koyma güdün körelir, yaşam için savaşmaktan bıkarsın, sonun daha çabuk gelmesini beklersin.
Bununla birlikte tabii ki gelecek kaygıları var. Her genç insanın sahip olduğu, hırslı olmayanların gözünü aşırı derecede korkutan bir sorun. Hayatta risk alamakta güçlük çekenleri, sadece düşünmesi bile acı verici olduğundan o lanet kaba bir bohça gibi fırlatan beyinde gezinen katil köpekbalıkları. En ufak mutlu anın köşesinde bile aldıklarında umutsuzluğun kokusunu, büyük bir hızla kabus gibi çökerler. Riskin bütün pozitif yanlarını lime lime edip yutar, geriye sadece nefret edilesi negatif tarafları bırakırlar. Cesaret edemezsin risk almaya. Tekdüze hayata geri dönersin. Kabın içinde yavaş yavaş kaynamaya, acı sonu görmezden gelmeye...
İşin en trajik yanına geldim şimdi. Bu kurbağa, her zaman en iyi kalpli ve en saf insanlardan biridir. Hep karşısındakileri düşünen, onursuzca işler yapmayan, cesareti; saflığı sömürülerek ve iyi niyeti kullanılarak kırılmış insanlar.
Bir sinema klişesi kullanacağım son olarak. Ama biraz değiştirerek.
İyiler hep kaybeder...

*filthy note: Evet. Yine karanlık bir yazı oldu farkındayım. Çok sevdiğim bir arkadaşımın konuşmasından etkilendiğim için yazdım açıkçası. Aslnda gayet sonunu tatlıya bağlamayı da düşünüyordum ama, içimde hiç bir mutluluk kalıntısı olmadığından dolayı şuan bunu yapamadım. Kusura bakmayın. Ama en azından, şuanda dinlediğim umut dolu bir şarkıyı paylaşayım. Yazabileceğim her türlü güzel şeyi en kısa ve en güzel şekilde açıklayan bir şarkıyı...

We've all got problems
Don't let them get to you
And when you're feeling down
There's only one thing to do
Dream away, don't wait for the night...
-Annihilator - Sounds Good To Me (1993)

Dialogue With The Stars

Yok, olmuyor...
Artık insanlarla diyalog kuramıyorum sanırım. Beyin hücrelerim parmaklıklar oluşturdular herhalde kendilerine. Düşündüklerimi dışa vuramıyorum desem, yalnış olacak. Çünkü düşüncelerimi kendim de yakalayamıyorum artık. İçinde bir patlama oldu sanırım zihnimin. Herşey çok dağınık, çok karmaşık. Aradığımı bulamıyorum. Ya da ne aradığımı bilmiyorum. Hatta belki de bir şeyi aradığımı düşündüğümü anında unuttuğum için bana öyle geliyor. Tüm bunlardan dolayı da, insanlarla diyalog kuramıyorum. Diyalog kuracak konu düşünsem, hiç bir şey gelmiyor aklıma.
Bu yüzden birkaç şey düşünüyorum...
Çok mu boş bir insanım? Sorusu geliyor ilk önce aklıma. Ancak birkaç farklı açıdan düşündüğümde "hayır"ların sayısı "evet"leri geçiyor. (evet'ler de var ama bu ayrı bir düşüncenin konusu.) En derin "hayır" ise şurda yatıyor : Bunca sene her yaşadığım şeyden birşeyler çıkarıp bir ders aldığıma göre bu kadar boş bir insan olamam.
Karşımdaki insan mı çok sıkıcı? İkinci olarak düşünebileceğim teori bu. Ancak çok uzun süredir tanıdığım hatta en yakın olduğum insanlarla bile aynı sorunu yaşadığım için Bunu hiç düşünmeden eliyorum.
Bu insanlarla yeterince anlaşamıyor muyuz? şeklinde düşününce de bocalıyorum. Bu beni farklı bir soruya yöneltiyor; Eskiden anlaşabildiğim insanlarla artık anlaşamıyor muyum? bu soru ise iki önermeli bir soru grubunu doğuruyor. a) Ben sanki biraz değiştim mi? b) karşımdaki insan mı değişti acaba? ama bunları da hissiyatlarım doğrultusunda eliyorum, çünkü.
Karşımdakinin mokasenleriyle dolaşmaya çalıştığımda ise bazılarında da aynı sorunu görüyorum. Ama belki de sormaya cüret edemiyorum. Bazen, hatta genellikle ise mokasenleri giyip giymediğime emin bile olamıyorum.
Her zamanki gibi bu kadar düşünmeme rağmen bir çıkar yol bulamıyorum
Belki de fazla düşünüyorum...

Filthy Note*Çaktırmadan yine kişisel depresyonlarıma dönmüşüm. Kusura kalmasın okuyan kimse!
Bu akşam allahsızca Cult of Luna dinledim. Özellikle de The Sacrifice parçasına adadım yaşantımı neredeyse. Ama şu anda Gifts From Enola - In the Company of Others çalmakta.
Hoşçakal, görüşürz! *uwy

F*simit*X

Uzun bi aradan sora tekrar yazıyorum, ama bu sefer kişisel depresyonlarım dışında bir konuya, değineceğim.

Tgrt'nin Fox tarafından satın alınması bir umut ışığı gibi gözükmüştü ilk önce. Lanet olası Türk televizyonculuğundaki klişeler ve ucuz oyunlar dışında yeni birşeyler kazandırırdı belki diye düşündürmüştü. Ama Sokakta gördüğüm birinin O'sunda koskocaman nazar boncuğu olan , bir diğerinde simit olan FOX logoları vizyonun en ufak bir şekilde bile değişmediğine bir işaretti. Az önce öğrendiğim kadarıyla çok radikal ve özgün bir yayın anlayışı benimsemiş fox, bakın programlara şöyle bir göz attığımızda neler çıkıyor karşımıza;
Varan 1,
Pınar Altuğ ve Cenk Eren’in sunacağı, Deniz Seki, Emrah ve Şenay Düdek’in jüri üyeliğini yapacağı Bir Dilek Tut, hayallerini gerçekleştirmek isteyen 8 ayrı yarışmacının 8 hafta boyunca birbiriyle rekabetlerini ortaya koyarken, aralarından biri, yarışmayı kazanıp hayallerini gerçekleştirme fırsatı bulacak.
Varan 2,
Hafta içi her gün öğle kuşağında yayınlanacak ve Pınar Altuğ’un sunacağı Sizi Böyle Alalım, klasik bir sohbet ya da mutfak programı olarak değil, bir şov programı olarak ekranlara gelecek.
Varan 3,
Asena’nın sunacağı sabah kadın programı, annelere ve kızlara birlikte hitap edecek.
Varan 4,
Tuba Ünsal, Serhan Yavaş ve Zeyno Üstünışık’ın başrollerini paylaştığı Yemin;
Bahattin Doğan ve Selma Ergeç’li Hırçın Kız;
Şafak Sezer, Bülent Polat ve Günay Karaca’yı bir araya getiren Düş Yakamdan;
Ezo Sunal, Kaan Urgancıoğlu ve Uğur Polat gibi isimlerin rol aldığı Tutsak, ekranlardaki yerli diziler arasında FOX farkıyla yerlerini alacak, Türk izleyicilerine yeni heyecanlar, yeni hüzün ve coşkular yaşatacaklar.
Ayrıca bu nadide kanalın sunacağını idda ettiği yenilikler de şunlar ;
Über Varan 1:
İnteraktif dizi!
Elif’in Günlüğü ise, program formatıyla diğer dizilerden ayrılarak, Türkiye televizyonculuğunu interaktif dizilerle tanıştıracak. Üniversite sınavlarına hazırlanan 17 yaşındaki Elif’in, hayatın akışının değişeceği bu kritik dönemde alacağı önemli kararlara, seyirciler de ekranları başından katılacak. Hafta içi her gün izleyicinin interaktif katılımıyla yayınlanacak dizinin, hafta sonunda finali yayınlanacak ve Elif için kararları izleyici verecek...
*Evet, zaten her sabah çeşitli programlarda insanların ilişkilerini yargılayıp kararlar veriyoruz. Hadi senaristlerden kurtulalım, reytingleri arttıralım aynı zamanda yağan telefonlarla sizleri zengin edelim. Çok yaratıcısınız ya?
Über Varan 2:
Belgesel Dizi?!
FOX’nin yeni yayın döneminde Türkiye’yi tanıştıracağı bir başka yenilik ise “belgesel dizi”ler olacak. Türkiye’nin ilk belgesel dizisi Bana Şans Dile’de, doğum öncesinde anne adaylarının yaşadıkları ekranlara getirilerek, “gerçek hayat” ilk kez çarpıcı bir dizi formatında izleyiciyle paylaşılmış olacak.
*Yine birilerinin "GERÇEK HAYAT"ını irdelemek üzere konulmuş konstantre reality show diyelim biz buna. Eminim ki bu gerçek hayatın içinde "Hamilelik döneminde bile eşler arasında kavgalar olabilir." mantığı da sıkıştırılarak güzel halkımızın ilgisi çekilecek ve reytingleri yükseltmenin standart yoluna gidilecektir.
Ayrıca kanalın %25'i fox sahibi Richard Mourdach, %75'i ise Ahmet Ertegün'ün mirasçılarınınmış. Kaliteli ve insanlığa yararı dokunmuş bir insan öldüğünde onun çabaları, getirdiği büyük yeniliklerin getirileri işte bu şekilde sömürülür. Bu lanet insanlığın en güzel yanlarından biri de bu, değil mi?
Her neyse...
Bizim halkın kafası ne kadar çalışıyor, ne beklentilerle televizyon izleniyor, ne kültür birikimi var ki kanallarımızda reform olsun. Koyun gibi güdülmeye alışık ve buna razı olmak bir yana bunu seviyoruz da.

Fox un O'suna da kafam girsin.

Wake me when it's over

Dead moon rising
Bleeding dead light over the sea
I hope tonight she came for me
I hope tonight she sets me free

Memories still don't fade away.

Çok ucuz oldu. Ama gerçekten öyle.

Early Morning Ambulance

Sıkıntılarımın birer düşman haline geldiği psikopat bir karnavaldayım. Oldukça fazla yol katetmişim buraya kadar. Kaldığım yerde Save ediyor ve oyunun farklı özelliklerini görebilmek için bölümün başından load ediyorum. Giriş videosu başlıyor. İnsanlar, konuşmalar. Çok mutlu gözüküyorlar. Hep öyle olur ya, insanların mutluluğunu bozan bir Dr.Doom çıkar karşılarına. Ama bu oyunda olmuyor. Kötü ve iyi kavramı çok farklı burada. Kişiye göre değişen Alignment kavramı ilk kez denenmiş ve çok da iyi kotarılmış. Her neyse, oyuna dönüyorum.
Karakterim oyun alanına giriyor. İlerlemek için yapılacak tüm hareketleri biliyorum ancak "bu lineer bir oyun mu?" sorusu zihnimin derinlerinde çalkalanıyor. Bu sorunun cevabını bulmaya karar veriyorum ve ilk adımı atıyorum. "Evet, aynen bu adımı atmıştım" düşüncesi oluşuyor kafamda. Hemen silkeleniyor ve oynamaya devam ediyorum. çeşitli karakterlerin sorduğu sorularla karşılaşıyorum. İsteğim doğrultusunda cevapladığım için aynı cevapları veriyorum. Kendi kendime "Daha çok yol var önümde, başka şeylerde değişiklik yaparım" diyorum. Aynı cevaplar aynı yerlere getiriyor beni. Yine o kapı, yine o şişe, yine o televizyon, yine o karakter. Eğer bu oyun lineer değilse artık farklı davranmam gerektiğini biliyorum. Çünkü kaldığım yerden pek de memnun değilim aslına bakılırsa. Tam durumumdan beklenmeyecek bir hamle yapacakken kendime engel olamıyorum ve yine aynı şekilde buluyorum kendimi. Önce "Lanet olsun!" diyorum. Sonra fark ediyorum ki, bunun lineerlikle alakası yok. Gerçekten hissettiğim için yapıyorum bu hareketleri. Bu oyunu ben oynadığım sürece farklı bir son göremeyeceğim. Buruk ve hafif bir tebessümle ESC tuşuna gidiyor elim. Devamını görmeye ihtiyacım olmadığını düşünüyorum. Oyunu uninstall ederken gözüm aynaya kayıyor. Aptal gururu denilen ifadeyi görüyorum suratımda. Kendimden çok utanıyorum bir anlığına. Bu kadar ciddi oyunlar oynamak istemiyorum uzun bir süre daha. Eski usul bir platform oynayasım geliyor. Programlar'ı açtığımda tek seçeneğimin Pandemonium olduğunu görüp afallıyorum. Bilgisayarı kapayıp fade out oluyorum yavaş yavaş...

Cult of Luna - Dim çalıyordu biterken. Shuffledaki 68 şarkılık drone playlistte msn iletisine yazdığım şarkının tam biterken çalması...