Kurbağa

Nasıl mutlu olunur?
Bu sorunun cevabından pek de emin değilim. Küçük ve anlık mutlulukları bildim hep. Güzelliklerini daha sonra sıkıntıya bırakan acıtatlı anıları. Sadece tecrübesizliğim olmasını ümit ettiğim bir durum. Ancak mutsuzluğun getirdiklerini biliyorum. Daha vakıfım bunlara, daha çok gördüm, belki tecrübe ettim. En güçlü mutsuzluk, umutsuzluğun getirdiği mutsuzluk buna eminim. Ağır ağır işleyen, hiç birşey hissettirmeden bir zehir gibi yayılan umutsuzluğun acısı. Tıpkı zamanın kalleşliğiyle ölen umutların hüznünün yoğurulduğu kabın içindeki yavaş yavaş ısınan suya koyulan kurbağanın öldüğünü fark etmemesi gibi trajik bir süreç. Peki bu umutsuzluğu yaratan etmenler neler acaba? Niçin o zavallı kurbağa, güzel doğal ortamından kopup kahrolası beherin içine girdi? Birkaç şey geliyor aklıma şöyle bir düşününce; ilk önce eksik hissiyatlar var tabii ki. Sevilme eksikliği, dinlenme eksikliği, önemsenme eksikliği. Bunlar direkt olarak moralin umutlara olan bağlarını baltalar ve zayıflatır. Üstüne üstlük bu eksikliklerin tek bir tanesi bile diğer sıkıntıları ortaya çıkarmaya yeter. Ve böylece baltalar daha hızlı çalışır. Vuruşlar hızlandıkça, yorgun düşersin. Karşı koyma güdün körelir, yaşam için savaşmaktan bıkarsın, sonun daha çabuk gelmesini beklersin.
Bununla birlikte tabii ki gelecek kaygıları var. Her genç insanın sahip olduğu, hırslı olmayanların gözünü aşırı derecede korkutan bir sorun. Hayatta risk alamakta güçlük çekenleri, sadece düşünmesi bile acı verici olduğundan o lanet kaba bir bohça gibi fırlatan beyinde gezinen katil köpekbalıkları. En ufak mutlu anın köşesinde bile aldıklarında umutsuzluğun kokusunu, büyük bir hızla kabus gibi çökerler. Riskin bütün pozitif yanlarını lime lime edip yutar, geriye sadece nefret edilesi negatif tarafları bırakırlar. Cesaret edemezsin risk almaya. Tekdüze hayata geri dönersin. Kabın içinde yavaş yavaş kaynamaya, acı sonu görmezden gelmeye...
İşin en trajik yanına geldim şimdi. Bu kurbağa, her zaman en iyi kalpli ve en saf insanlardan biridir. Hep karşısındakileri düşünen, onursuzca işler yapmayan, cesareti; saflığı sömürülerek ve iyi niyeti kullanılarak kırılmış insanlar.
Bir sinema klişesi kullanacağım son olarak. Ama biraz değiştirerek.
İyiler hep kaybeder...

*filthy note: Evet. Yine karanlık bir yazı oldu farkındayım. Çok sevdiğim bir arkadaşımın konuşmasından etkilendiğim için yazdım açıkçası. Aslnda gayet sonunu tatlıya bağlamayı da düşünüyordum ama, içimde hiç bir mutluluk kalıntısı olmadığından dolayı şuan bunu yapamadım. Kusura bakmayın. Ama en azından, şuanda dinlediğim umut dolu bir şarkıyı paylaşayım. Yazabileceğim her türlü güzel şeyi en kısa ve en güzel şekilde açıklayan bir şarkıyı...

We've all got problems
Don't let them get to you
And when you're feeling down
There's only one thing to do
Dream away, don't wait for the night...
-Annihilator - Sounds Good To Me (1993)

Dialogue With The Stars

Yok, olmuyor...
Artık insanlarla diyalog kuramıyorum sanırım. Beyin hücrelerim parmaklıklar oluşturdular herhalde kendilerine. Düşündüklerimi dışa vuramıyorum desem, yalnış olacak. Çünkü düşüncelerimi kendim de yakalayamıyorum artık. İçinde bir patlama oldu sanırım zihnimin. Herşey çok dağınık, çok karmaşık. Aradığımı bulamıyorum. Ya da ne aradığımı bilmiyorum. Hatta belki de bir şeyi aradığımı düşündüğümü anında unuttuğum için bana öyle geliyor. Tüm bunlardan dolayı da, insanlarla diyalog kuramıyorum. Diyalog kuracak konu düşünsem, hiç bir şey gelmiyor aklıma.
Bu yüzden birkaç şey düşünüyorum...
Çok mu boş bir insanım? Sorusu geliyor ilk önce aklıma. Ancak birkaç farklı açıdan düşündüğümde "hayır"ların sayısı "evet"leri geçiyor. (evet'ler de var ama bu ayrı bir düşüncenin konusu.) En derin "hayır" ise şurda yatıyor : Bunca sene her yaşadığım şeyden birşeyler çıkarıp bir ders aldığıma göre bu kadar boş bir insan olamam.
Karşımdaki insan mı çok sıkıcı? İkinci olarak düşünebileceğim teori bu. Ancak çok uzun süredir tanıdığım hatta en yakın olduğum insanlarla bile aynı sorunu yaşadığım için Bunu hiç düşünmeden eliyorum.
Bu insanlarla yeterince anlaşamıyor muyuz? şeklinde düşününce de bocalıyorum. Bu beni farklı bir soruya yöneltiyor; Eskiden anlaşabildiğim insanlarla artık anlaşamıyor muyum? bu soru ise iki önermeli bir soru grubunu doğuruyor. a) Ben sanki biraz değiştim mi? b) karşımdaki insan mı değişti acaba? ama bunları da hissiyatlarım doğrultusunda eliyorum, çünkü.
Karşımdakinin mokasenleriyle dolaşmaya çalıştığımda ise bazılarında da aynı sorunu görüyorum. Ama belki de sormaya cüret edemiyorum. Bazen, hatta genellikle ise mokasenleri giyip giymediğime emin bile olamıyorum.
Her zamanki gibi bu kadar düşünmeme rağmen bir çıkar yol bulamıyorum
Belki de fazla düşünüyorum...

Filthy Note*Çaktırmadan yine kişisel depresyonlarıma dönmüşüm. Kusura kalmasın okuyan kimse!
Bu akşam allahsızca Cult of Luna dinledim. Özellikle de The Sacrifice parçasına adadım yaşantımı neredeyse. Ama şu anda Gifts From Enola - In the Company of Others çalmakta.
Hoşçakal, görüşürz! *uwy