Çok çok uzun zamandır yazmıyordum buraya.
Sanırım depresif ruh halinden bi miktar kurtulduğum için olsa gerek. Noktalı insanları bir kenara koyup umursamazlığın ipekten zırhını giydim. Artık kişileştirilmiş bir durumda değil duygusal gereksinimlerim. Artık bana hem çok yakın hem de çok uzak olmasını istemiyorum kimsenin. İçinde belirsizlik olan her türlü ilişkiden lara croft edasında iki salto üç burguyla kaçacağım. **diyorum ama...?***
An itibariyle kafamı karıştıran, zihnimi aşırı derecede oyalayan tek şey geleceğim. Gerçi bu sefer de herşeyi ertelemeye ve bomboş bir insan olmaya doğru ilerliyorum. Üşengeçliğin had safhasındayım. Yine daha önce bahsettiğim beklenti zamanlarından keyif alıyorum, ancak dev bir boşluğun içinde yüzdüğüm için bu keyiften büyük pişmanlık duyuyorum zaman zaman. Bekaretini kaybeden "tesettür" genç kızlarınki gibi bir pişmanlık bu. Durmadan "babamı dinlemeliydim, o her zaman haklı çıkar" diyecek kadar olgun, ama dediklerimi ortaya koyamayacak kadar cesaretten yoksun ve çocuk kafalıyım sanırım.
Neyse...
Ay başında iş güç sahibi insan olacağım tekrar. Biraz sıkılacağım ama sanırım iyi de gelecek.
Bu seferki de kısa olsun böylecene
(C) (U) (N)ext (T)uesday
...Transformers'a da gidemedim zaten...
Fon müziği; Aereogramme, Red sparowes
No comments:
Post a Comment